Πυρετικοί σπασμοί, η νέα "επιδημία"

30 σχόλια


2/2/16

Βρίσκομαι στο σαλονάκι του 5ου ορόφου του νοσοκομείου παίδων αγία σοφία με ένα τετράδιο κι ένα μολύβι στο χέρι να καταγράφω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου. Κάτι που κάνω τα τελευταία χρόνια ικανοποιώντας έτσι μια μεγάλη εσωτερική μου ανάγκη.

Νοσηλευόμαστε για δεύτερη φορά μέσα σε 17 ημέρες με πυρετικούς σπασμούς. Βγήκαμε δηλαδή να γιορτάσουμε τα δεύτερα του γενέθλια και ξαναμπήκαμε! Οι οδηγίες από την πρώτη φορά ήταν σαφείς. Πλέον στο 37,5 ξεκινάμε αντιπυρετικά (δύσκολη, μη εύκολα ελεγχόμενη θερμοκρασία με το χέρι), ελέγχουμε συνέχεια τη θερμοκρασία του παιδιού και σε περίπτωση σπασμών πρέπει να βρούμε την ψυχραιμία να τους χρονομετρήσουμε και να του χορηγήσουμε ένα βαρύ φάρμακο κόκκινης γραμμής στα 3 με 5 λεπτά. Την ώρα δηλαδή που το παιδί σου κοπανιέται μελανιασμένο σαν το ψάρι, που τα μάτια του γυρνούν σαν φρουτάκια, που βγάζει αφρούς, που δεν μπορεί να αναπνεύσει και που συνήθως κάνει κακά ή τσίσα πάνω του εκείνη την ώρα να φανείς ψύχραιμος και να χρονομετρήσεις. 

Από χθες ο μικρός ξεκίνησε πυρετό κι εγώ μαζί του συνεχώς με θερμόμετρα, αντιπυρετικά, ντους κι αγκαλιές. Σήμερα το πρωί απύρετος πέφτει κάτω δυο φορές και χτυπάει το κεφάλι του ενώ εγώ προσπαθώ να καταλάβω το πως αφού το παιδί δεν είναι λιπόθυμο, έχει κανονικά τις αισθήσεις του και με κοιτάζει με ένα βλέμμα φοβισμένο σαν να λέει τι μου συμβαίνει μαμά; Το κορμί του είναι σκληρό σαν ξύλο και το πέσιμο γίνεται προς τα πίσω με αλύγιστο κορμί. Παίρνω την παιδίατρο μου τηλέφωνο κι ενώ αυτή προσπαθεί να με καθησυχάσει εγώ επιμένω να τον πάω στο νοσοκομείο. Ο Παύλος όμως δεν έχει σχολάσει κι ο μικρός τώρα κοιμάται. Πετάγομαι να φέρω τον Παύλο από το σχολείο ενώ η γιαγιά κάθεται δίπλα του στο κρεβάτι μέχρι να έρθω. Δεν προλαβαίνω να φτάσω στο σχολείο όταν χτυπάει το τηλέφωνο μου κι η γιαγιά έντρομη τσιρίζει πως το παιδί πεθαίνει..

Φτάνοντας εδώ το πρώτο πράγμα είναι να του κάνουν ακτινογραφίες στο κεφάλι κι ευτυχώς είναι καλές, μεταφερόμαστε στο δωμάτιο κι αρχίζουν οι έλεγχοι. Οι πυρετικοί σπασμοί το δεύτερο 24ωρο πυρετού είναι πιο σπάνιοι (όλα τα σπάνια εμείς) και χαρακτηρίζονται σύνθετοι για αυτό και χρίζουν περαιτέρω παρακολούθησης.  


3/2/16

Τρίτη ημέρα με πυρετό και παρά τα αντιπυρετικά δεν πέφτει εύκολα. Δεν ξέρω τι σκατά ιοί είναι αυτοί που κυκλοφορούν πλέον, μεταλλαγμένοι και δυνατοί. Να δίνεις αντιπυρετικό στο παιδί σου και μετά από μιάμιση ώρα, ενώ ελέγχεις κάθε μισάωρο, να μην έχει πέσει ο πυρετός στο ελάχιστο! Ξεκινώ κομπρέσες και αφού τελειώνω το κεφάλι του Άγγελου Ραφαήλ κάνει 3 τινάγματα κι ανεξέλεγκτο τελείως κοπανάει στα κάγκελα της σιδερένιας κούνιας του νοσοκομείου. Τρέχω στις νοσηλεύτριες, δεν μπορώ να ελέγξω το άγχος μου και τον πανικό μου. Επισκεπτόμαστε νευρολόγο κι εκεί συνειδητοποιώ πως το παιδί δεν έχει περπατήσει από χθες το πρωί. Δεν περπατάει, δεν θέλει καν να πατάει τα πόδια του κάτω. Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη μου φρίκη πως κάτι ίσως έχει επηρεάσει την κινητικότητα του, γιατί δεν περπατάει το παιδί γαμώτο, γιατί;

4/2/16 

Τρίτη μέρα στο νοσοκομείο με πυρετό και το παιδί δεν τρώει τίποτα. Χθες για παράδειγμα είχε φάει όλη μέρα ένα μανταρίνι και σήμερα ήπιε λίγο γάλα. Δεν του δίνουμε φάρμακα εδώ, ούτε αντιβίωση παρά μόνο αντιπυρετικά και σήμερα του έβαλαν κι ορό. Προσπαθώ να τον κάνω να περπατήσει κι αυτός ξεκινά με τις μύτες και λίγο περίεργα, πλάγια. Ο Θοδωρής με κοιτάζει με σουφρωμένα φρύδια και μου κάνει νόημα, σαν να λέει έχεις δίκαιο. Τελικά με αρκετή προσπάθεια και προτροπή όλη μέρα καταφέρνω να τον βγάλω έξω κι ενώ είναι γαντζωμένος πάνω μου του δείχνω τα περιστέρια και τους παπαγάλους και τον ενθαρρύνω να πάμε να τα πιάσουμε! Ξεχνιέται, κατεβαίνει από την αγκαλιά μου και τρέχει. Δόξα σοι ο Θεός, τρέχει! Συζητώ με τη νευρολόγο, ίσως τρόμαξε τελικά από το ξαφνικό πέσιμο, από το ότι δεν μπορούσε να ελέγξει το κορμί του, φόβος ήταν λέει μάλλον. Αύριο το πρωί μου είπαν πως το παιδί θα κάνει ένα εγκεφαλογράφημα. Πρέπει να τον ξυπνήσω στις 4 το χάραμα και να τον κρατήσω ξύπνιο μέχρι τις 9. Πακέτο μου φαίνεται. Στις 2 ξυπνά και ψήνεται στον πυρετό κι από τότε δεν ξανακοιμόμαστε μέχρι τις 7. Αφού ξεπερνάμε την υψηλή θερμοκρασία με αντιπυρετικό τον ντύνω και κατεβαίνουμε κάτω. Δεν μπορώ να ενοχλώ το άλλο παιδάκι στο δωμάτιο ούτε να παίζω στους διαδρόμους. Του μιλάω, του λέω τραγούδια, βλέπει βιντεάκια τον αδερφό του στο κινητό μου, παίζουμε με το ασανσέρ κι αυτός όντως μένει ξύπνιος αλλά εγώ αρχίζω να καταρρέω, η κούραση τόσων ημερών και το άγχος με έχουν εξαντλήσει. Αρχίζω και νιώθω παραισθήσεις, ζαλίζομαι, νιώθω πως βρίσκομαι αλλού, ιδρώνω, δεν μπορώ να αναπνεύσω, αρπάζω το παιδί στην αγκαλιά μου και τρέχω πάνω. Θα λιποθυμήσω λέω στην νοσηλεύτρια, να έρχεστε συχνά στο δωμάτιο, φοβάμαι.

5/2/16

Ξημέρωσε επιτέλους αυτή η βασανιστική μέρα. Τον παίρνω αγκαλιά και πάμε για το εγκεφαλογράφημα. Ένα ξύλινο σπιτάκι γεμάτο αφίσες με συνέδρια επιληψίας και τηλεφωνικές γραμμές για ψυχολογική υποστήριξη. Ψάχνουν για επιληψία τελικά. Κάνω να το γκουγκλάρω μα σταματώ. Ότι κι αν είναι θα το αντιμετωπίσουμε κι αυτό, δε βαριέσαι. Η κυρία που κάνει το εγκεφαλογράφημα είναι πολύ καλή, την αγάπησα μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, λέει πως είμαι πολύ αγχωμένη και να χαλαρώσω. Με μεταφέρει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και κάθομαι σε μια καρέκλα έχοντας αγκαλιά το μωρό. Μου εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια κι ας μην την ρώτησα τι κάνει. Τοποθετεί δέκα καλωδιάκια στο κεφάλι του παιδιού και κάθεται μπροστά σε αυτό το μηχάνημα. 


Σαν τα πόδια μιας πελώριας αράχνης να καταγράφουν, πότε ήρεμα, πότε σαν τρίλιες. Τελειώνουμε κι εγώ γυρνώντας στο δωμάτιο θέλω να πέσω σε χειμερία νάρκη. Το θετικό είναι πως το παιδί όλη μέρα σήμερα είναι απύρετο.

6/2/16

Ακόμη κι αν το παιδί σου δεν έχει κάτι σοβαρό εδώ μέσα θα πέσεις ψυχολογικά θες δεν θες. Μανάδες να κλαίνε και να σπαράζουν, παιδιά με σοβαρά προβλήματα, με ατυχήματα, με τροχαία. Παιδιά. Βγαίνουμε έξω στο κυλικείο για ένα καφέ και εκεί παραδίπλα σε ένα παγκάκι 3 αδερφούλες χαζεύουν τα περιστέρια έχοντας τσάντες στους ώμους και γκρι κουβέρτες δεμένες με ένα σχοινί. Μάλλον πεινάνε γιατί βλέπω τη μία να καρφώνει το βλέμμα της στις νεραντζιές. Δεν κάνω λάθος τελικά, σηκώνεται αρπάζει ένα νεράντζι και το ξεφλουδίζει γρήγορα. Μασουλάει ένα κομμάτι και πικρίζει όλο της το πρόσωπο μα δεν τα παρατά, πικρίζει κι άλλο η φατσούλα της με γκριμάτσες. Στο δωμάτιο έχω μια τσάντα μανταρίνια και μπανάνες κι αυτές ντρέπονται να τα δεχτούν μα ο Θοδωρής επιμένει. Είναι από το Ιρακ.

7/2/16

Σήμερα θα βγούμε επιτέλους, ο Άγγελος Ραφαήλ είναι απύρετος δύο 24ωρα! Η νοσηλεία σε ένα νοσοκομείο σε βοηθά να αξιολογήσεις καταστάσεις, να καταγράψεις συμπεριφορές που είτε θα θες να υιοθετήσεις είτε θα τις αποθηκεύσεις στον εγκέφαλο σου ως παραδείγματα προς αποφυγήν. Το νοσοκομείο σε βοηθά να καταλάβεις τον εαυτό σου, να ανακαλύψεις τις δυνάμεις σου, την υπομονή σου, τα όρια σου. Βρίσκεις το χρόνο μέσα σε όλα αυτά να κάτσεις να σκεφτείς και να προγραμματίσεις την ζωή σου καλύτερα. Να αναθεωρήσεις τις προτεραιότητες που είχες βάλει. Το πιο σημαντικό για μένα η καταγραφή μαμαδίστικων συμπεριφορών. Τι πλάσματα είναι αυτά θεέ μου! Πόσο πολύπλοκα μας δημιούργησες, με πόση χάρη... ένα δέος νιώθω.

8/2/16

Τα αποτελέσματα του εγκεφαλογραφήματος βγήκαν. Eίναι καθαρά. Είμαι πανευτυχής.   


Δες Περισσότερα »

Πάρτι Πέππα - Τζωρτζ (της τελευταίας στιγμής)

26 σχόλια

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε που γέννησα τον Άγγελο Ραφαήλ, δυο δύσκολα χρόνια. Συνάμα όμως δυο χρόνια που μπορεί να με κούρασαν κυρίως σωματικά αλλά με δυνάμωσαν ψυχικά, μέσα από δυσκολίες άλλωστε ανακαλύπτεις και πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου, δύναμη που δεν γνωρίζεις.

Δέκα ημέρες ακριβώς πριν τα δεύτερα του γενέθλια είχαμε αυτήν την περιπέτεια υγείας που σας είχα μιλήσει ΕΔΩ, οπότε είχα ακυρώσει καθετί που είχα οργανώσει στο μυαλό μου. Το μόνο που είχα κάνει ήταν να παραγγείλω την τούρτα την οποία θα σβήναμε οικογενειακά στο σπίτι εμείς οι τέσσερις κι αυτό γιατί ήθελα να γιορτάσω έστω κι έτσι τα δυο χρόνια ζωής του. Είναι μικρός και δεν έχει δείξει προτίμηση σε κάποιον ήρωα, σε κάποιο παιχνίδι, σε κάποιο γλυκό, σε κάτι τελοσπάντων παρά μόνο στην πέππα το γουρουνάκι. Μπορώ να τον αφήσω να βλέπει πέππα μένοντας προσηλωμένος εκεί κι αυτά είναι τα μόνα δέκα λεπτά που με αφήνει ήσυχη. 



Όπου έριξα μια ματιά για ιδέες και καταστήματα το πάρτι πέππα ήταν καταχωρημένο στα κοριτσίστικα πάρτι μα καθόλου δεν με ένοιαξε αυτό, άλλωστε μπορεί η πέππα να είναι η πρωταγωνίστρια αλλά έχει κι έναν αδερφό τον Τζωρτζ κι αυτός καθόταν πάνω στην τούρτα μας μέσα στις λάσπες :) 



Δια χειρός My Cakes-My Hobby 


Δυο μέρες πριν αγόρασα πιατάκια, ποτηράκια, χαρτοπετσέτες κι ένα banner κι ήταν τα μόνα που βρήκα τελευταία στιγμή, ευτυχώς δηλαδή!





Στα καδράκια που έχω και χρησιμοποιώ σε κάθε πάρτι δεν πρόλαβα να ετοιμάσω και να τυπώσω κάποιο γραφικό κι έτσι ο Παύλος μου έδωσε την λύση. "Μαμά θες να ζωγραφίω κάτι εγώ; " κι έτσι τα άφησα στα χέρια του :)








εικαστική παρέμβαση οι γαλότσες με τον δεινόσαυρο του Άγγελου
πάνω στο τραπέζι όπως φοράει κι ο Τζώρτζ για να μπει στους νερόλακους
 

Από την άλλη αγόρασα μπλε χαρτόνι και τελείως αφηρημένα έκοψα 5-6 σύννεφα τα οποία κρέμασα θέλοντας έτσι να δώσω μια παιδική κι αισιόδοξη πινελιά.




Ενώ ο Παύλος μαζί με τον Άγγελο δεν έχασαν ευκαιρία να φτιάξουν κι αυτοί τα δικά τους μικρά συννεφάκια και να τα κολλήσουν στην πόρτα βάζοντας καρέκλες για να φτάσουν και χαλώντας μια ολόκληρη ζιλοτέιπ. 



Η αδερφή μου ετοίμασε μια πινιάτα (στα γρήγορα κι αυτή) για να χαρούν τα παιδιά



Κι εγώ τοποθέτησα το τραπέζι με τον μπουφέ μπροστά στον μαυροπίνακα της κουζίνας κι άφησα πάλι τον Παύλο να ζωγραφίσει. Δυστυχώς οι φωτογραφίες το αδικούν πολύ :(


Το πάρτι μας δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο κι ούτε οι φωτογραφίες είναι καλές, δεν θα μπορούσα όμως σε αυτήν την ιντερνετική μικρή γωνίτσα που έχω, να σημειώνω μόνο τα πάρτι του Παύλου και να μην συμπεριλάβω κι αυτό του Αγγελάκου μου ή οποιοδήποτε πάρτι μη πετυχημένο. Ευχαριστώ για την κατανόηση :) Φιλιά σε όλους.

Δες Περισσότερα »

Δυο μέρες μόνο

37 σχόλια

Θυμάμαι να είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι της μαμάς μου κι αυτή από πάνω μου να κλαίει. Ήμουν μικρή, την άκουσα στο τηλέφωνο να λέει θα πεθάνει το παιδί, θα πεθάνει! Ο πυρετός μου είχε φτάσει 41 και θυμάμαι το παλιό θερμόμετρο με τον υδράργυρο να σπάει κάτι από τη μασχάλη μου. Δεν μου έχει μείνει η ανάμνηση αυτή για τον πόνο που ένιωθα τότε αλλά για τη γλυκιά αίσθηση πως η μαμά μου με αγαπά, πως κλαίει γοερά και φοβάται μην πεθάνω. Αυτό το συναίσθημα έφερνε μία αγαλλίαση στην παιδική ψυχούλα μου και το κλείδωσα μέσα μου σε κάτι κουτάκια της καρδιάς μου.

Με αυτό ως οδηγό προσπαθώ να συμπεριφέρομαι στα παιδιά μου. Τον πόνο τους δεν μπορείς να τους τον πάρεις μπορείς όμως με όλη σου την αγάπη και την τρυφερότητα να αγκαλιάσεις πέρα από το σώμα και την ψυχή τους σφιχτά και τότε νομίζω πως δεν θα έχει τόση σημασία για αυτά ο πόνος. 

Προσπάθησα να φανώ ψύχραιμη όταν αντίκρισα τον μικρό μου γιο να δυσκολεύεται να αναπνεύσει μέσα στον ύπνο του, ρυθμικά να συσπάται όλο του το κορμί, να είναι μελανιασμένος και να βγάζει σάλια κι αφρούς από το στόμα του. Βασικά φρίκαρα εννοείται αλλά μετά την δικιά μου τσιρίδα που καλούσα για βοήθεια τον Θοδωρή αυτός έπαθε κάτι σαν κρίση πανικου-σοκ-μεγάλο έγινε κατακόκκινος, έκλαιγε και φώναζε συνέχεια τρέχα, το μωρό πεθαίνει, τρέχα να φύγουμε. Μάλλον αυτό με συγκράτησε γιατί αν τον ακολουθούσα προφανώς θα είχαμε ξεχάσει τον Παύλο στο σπίτι να κοιμάται στον πάνω όροφο της κουκέτας και φυσικά θα τσιρίζαμε κι οι δυο χάνοντας την ουσία. 

Βρεθήκαμε να νοσηλευόμαστε στο Παίδων τελικά για δυο μέρες σε ένα δωμάτιο μαζί με μία Ελληνίδα, μια Αλβανίδα και μια τσιγγάνα. Η Ελληνίδα είχε την χειρότερη συμπεριφορά ως προς το παιδί της αλλά κι ως προς εμάς κι η τσιγγάνα την καλύτερη. Μέσα στον θάλαμο αυτές τις 48 ώρες δεν βρέθηκε κανένας άλλος μπαμπάς πέρα από τον Θοδωρή που δεν έφυγε λεπτό από κοντά μας κι εγώ απορούσα πως γίνεται η μάνα να ξεροσταλιάζει μέρα νύχτα πάνω από μία παιδική κούνια κι ο πατέρας άφαντος να μην έχει επισκεφθεί έστω για δέκα λεπτά το άρρωστο παιδί του...

Σε αυτές τις δυο μέρες είδα τόσα πολλά κι άκουσα τόσες ιστορίες που ειλικρινά έφυγα με μεγαλύτερο ψυχικό βάρος από ότι μπήκα. Μια δεκατετράχρονη κοπέλα βρίσκεται στο μπαλκόνι του 6ου ορόφου και θέλει να πηδήξει, έχει ψυχολογικά, ο πατέρας της την βίαζε. Ένστολοι με φακούς τρέχουν μέσα στην νύχτα και τελικά βλέπω να την αγκαλιάζει ένας από αυτούς και να την κατεβάζει κάτω ενώ αυτή έκλαιγε με λυγμούς στην αγκαλιά του. Δυο αδερφάκια ξανθούλικα περιφέρονται στους διαδρόμους του ορόφου μας, εκεί μένουν μετά από εισαγγελική παρέμβαση γιατί ο πατέρας τους τα κακοποιούσε. Θέλω να γυρίσω σπίτι μου κι όχι μόνο να κάνω γρήγορα ένα μπάνιο αλλά να τριφτώ ολόκληρη με πιλινκ, να φύγουν όλα τα νεκρά κύτταρα από επάνω μου.


Δες Περισσότερα »

Το δεξί μου ημισφαίριο

14 σχόλια

Πάνε περίπου δύο μήνες που προσπαθώ να ισορροπήσω τη λογική μου με το συναίσθημα μου. Είμαι ανήσυχη τον τελευταίο καιρό, καπνίζω πολύ και πίνω. Δεν τρώω σωστά και δεν κοιμάμαι καλά. Τα θέλω και τα πρέπει κάνουν πόλεμο μέσα μου. Υποχρεώσεις, τα παιδιά μου, τα συζυγικά μου καθήκοντα. 

Ώσπου έφτασε μια μέρα κι έτσι πως χτενιζόμουν κι έπιασα τα μαλλιά μου κοτσίδα ανακάλυψα πως η δεξιά πλευρά του κεφαλιού μου είχε γεμίσει άσπρες τρίχες. Κάθε βουρτσιά κι άσπρες τρίχες! Δεν ξέρω αν ήταν εκεί καιρό και δεν τις είχα παρατηρήσει ή αν βγήκαν έτσι ξαφνικά μέσα σε λίγες μέρες πάντως σοκαρίστηκα. 

Συνειδητοποίησα πόσο μικρή είναι η ζωή μας. Αυτές οι μπόλικες άσπρες τρίχες στην πλευρά του κεφαλιού μου, πάνω από το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μου που είναι υπεύθυνο για την οπτική αντίληψη του χώρου, την κατανόηση του χιούμορ, την συναισθηματική φόρτιση, τη μελωδία του λόγου, την οπτική μνήμη, την επικοινωνία τόσο με τόνο φωνής όσο και με εκφράσεις προσώπου, την πρόκληση παρορμητικής συμπεριφοράς, υπεύθυνο για τα αισθήματα, τις συγκινήσεις, την δημιουργικότητα, την φαντασία και την καλλιτεχνική έκφραση άσπρισε.

Αυτό και μόνο ήταν αρκετό να με πείσει πως μόνο τα θέλω της καρδιά μου πρέπει να ακολουθώ και με αυτά να πορεύομαι. Η ζωή είναι τόσο μικρή...

Καλή χρονιά φίλοι αναγνώστες, καλή χρονιά με μπόλικο συναίσθημα, χιούμορ και εικόνες πριν προλάβει να ασπρίσει και η δική σας πλευρά. Ξημερώνουν τα Φώτα κι εύχομαι να φωτιστούν οι καρδιές και να σκοτεινιάσουν για λίγο τα μυαλά, δεν είδαμε και προκοπή με δαύτα. 

ΥΓ: Για μια ψυχή που με έκανε να θυμηθώ πως χτυπά η καρδιά όταν θες κάτι πολύ αλλά και να θυμηθώ πόσο αναρχική είναι η ψυχή μου. Σε ευχαριστώ.

Δες Περισσότερα »

Διήμερο στα Καλάβρυτα

18 σχόλια

Άκου να δεις. Στο έχω ξαναπεί πως κάθε καλοκαίρι θέλω να πηγαίνω διακοπές ο κόσμος να χαλάσει. Είναι η προσωπική μου ανταμοιβή, είναι το δώρο στον εαυτό μου για όλη την κούραση της χρονιάς, είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξω παραστάσεις, να γεμίσω εικόνες, καθαρό αέρα, χρώματα και μυρωδιές. Κοντά όμως στα Χριστούγεννα θέλω εκδρομή στη φύση. Από την πιο κοντινή εξόρμηση στα βασιλικά κτήματα Τατοΐου μέχρι την Αράχοβα. Τουλάχιστον αυτό κάναμε τόσα χρόνια :) Μετά από 3 συνεχόμενες χρονιές λοιπόν στην Αράχοβα αποφασίσαμε επιτέλους να αλλάξουμε προορισμό κι ο αμέσως επόμενος κοντινός προορισμός ήταν τα Καλάβρυτα. Παρότι το οικονομικό μας τσίμπαγε, λίγο η κατά τύχη άδεια του άντρα μου, λίγο η κατά τύχη άδεια της κουμπάρας μου μας έκανε φυσικά να τρωγόμαστε να μείνουμε εκεί τουλάχιστον για ένα βράδυ. Κι ευτυχώς που μείναμε δηλαδή. 



Δεν ξέρω τι να σου πρωτοσχολιάσω, τι να σου πρωτοπώ, έχω μαγευτεί υπερβολικά από το μέρος, νιώθω πως είμαι ακόμα εκεί. Την λατρεύω την φύση, θα μπορούσα να ζήσω άνετα σε ένα χωριό. Πάντα έλεγα πως τις καλοκαιρινές διακοπές δεν τις αλλάζω με τίποτα και να που τώρα φλερτάρω έντονα με τις χειμερινές.

Μείναμε στο χωριό Σκεπαστό, 1 περίπου χιλιόμετρο από το κέντρο των Καλαβρύτων κι αυτή ήταν η θέα από το μπαλκόνι του δωματίου μου. Ησυχία, καθαρός αέρας κι ο χρόνος σταματά.



Η πρώτη μας επίσκεψη ήταν στο μοναστήρι της αγίας Λαύρας. Σε αυτό το ιστορικό μοναστήρι, ένα από τα αρχαιότερα του ελληνικού χώρου, μπορείς να γαληνέψεις και να δεις όλη την θέα από ψηλά. Βρίσκεται επάνω σε λόφο, στους πρόποδες του όρους Βελιά και μου θύμισε έντονα την Τραπεζούντα. 



Στα δεξιά της κύριας εισόδου βρίσκεται το εκκλησάκι που εκεί κηρύχθηκε κι ευλογήθηκε η επανάσταση από το μητροπολίτη Παλαιών Πατρών Γερμανό κατά την εορτή του Ευαγγελισμού του 1821. 








Το απόγευμα της ίδιας μέρας επισκεφθήκαμε το Πλανητέρο, ένα μοναδικό, μαγικό θεέ μου τοπίο όπου κυριαρχούν οι καρυδιές, τα πλατάνια και τα παγωμένα νερά γύρω από τις πηγές του Αροάνιου Ποταμού. Ένα τοπίο που σε κάνει να νιώθεις πέρα από την γη μας, σαν η ψυχή σου να τρέχει ελεύθερη έξω από το σώμα.







Και φυσικά δεν παραλείψαμε να επισκεφθούμε και το σπήλαιο των λιμνών. Ένα σπάνιο δημιούργημα της φύσης με μυστηριώδεις στοές και παράξενους σταλακτιτικούς σχηματισμούς, ένα πέτρινο δάσος, σε ταξιδεύει στο χρόνο. Καθώς ένα εκατοστό σταλακτίτη χρειάζεται 100 ολόκληρα χρόνια για να δημιουργηθεί φανταστείτε πόσα χιλιάδες έτη έχουν περάσει για όλες αυτές τις θεϊκές δημιουργίες.



Κατά τύχη συνέπεσε η διαμονή μας σε μία γιορτινή μέρα για τα Καλάβρυτα. Μιλάω για το "Ολοκαύτωμα" των Καλαβρύτων που πραγματοποιήθηκε στις 13.12.43 και η περιοχή γέμισε μαύρες πένθιμες σημαίες κι εκεί που θάφτηκαν κάποιοι από τους αδικοχαμένους στέφανα.

Στην μνήμη τους πραγματοποιείται αγώνας δρόμου 10 χιλιομέτρων όπου η εκκίνηση αλλά και ο τερματισμός έχει ως κέντρο την πλατεία των Καλαβρύτων κι η όλη διαδικασία γίνεται με τιμές και δόξες. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να βγάλω ούτε μία φωτογραφία εκεί καθώς κυνηγούσα όλη την ώρα τον μικρό μου γιο, ήταν η σειρά μου :)


Οδοντωτός

Κι όσο παλαιότερα αγόραζα σουβενίρ από κάθε περιοχή που επισκέπτομαι για να έχω να θυμάμαι μεγαλώνοντας άλλαξα. Πλέον το μόνο που με ενδιαφέρει να αγοράσω είναι πράγματα που τρώγονται! Χειροποίητες παπαρδέλες, ολόφρεσκα καρύδια, ρίγανη και σαγανοτύρι. Παραδοσιακές γεύσεις, τοπικές παραγωγές, αγνά βιολογικά προϊόντα με έντονη γεύση και άρωμα. Κι ας μην έχω να κοιτάζω κάτι να θυμάμαι δεν πειράζει, μου φτάνει η γεύση σε εκείνο το μεσημεριανό γεύμα και το αυτοκίνητο που σε όλο τον γυρισμό μύριζε ρίγανη.




ΥΓ: Όσοι με ακολουθείτε στο instagram ίσως πήρατε μια γεύση από αυτό το μαγικό ταξίδι.

Δες Περισσότερα »

Έγινες έ -ξ -ι !

18 σχόλια

Πριν λίγες μέρες ο Παύλος έγινε 6 ετών κι εγώ για πρώτη φορά ένιωσα μια μελαγχολία. Δεν ήθελα να κάνω πολλά πράγματα, δεν ήθελα πολύ κόσμο κι ήθελα για πρώτη φορά να συγκρατήσω τη στιγμή όσο περισσότερο μπορώ. Ίσως σε αυτό με επηρεάζει ο μικρός μου γιος που παρότι μικροκαμωμένος μεγαλώνει κι αυτός και πλέον κάνουν τις δικές τους συνωμοσίες και με έχουν γραμμένη για τα καλά. Τελοσπάντων...

Αποφασίσαμε να κόψουμε την τούρτα μας στον παιδότοπο Ζαχαρούπολη, σε αυτόν τον παιδότοπο που πέρασε τα πρώτα του χρόνια κι ήταν ο μόνος χώρος που η μαμά (εγώ δηλαδή) μπορούσε να πιει τον καφέ της με ησυχία και να ανταλλάξει καμιά κουβέντα με καμιά φίλη. 


Κι όσο ο Παύλος με ρωτούσε τι θέμα θα έχει το πάρτι του φέτος εγώ αναρωτιόμουν πώς μέσα σε ένα παιδότοπο θα μπορέσω να στολίσω και να στήσω πράγματα και θάματα; Τότε όμως συνειδητοποίησα πως ο παιδότοπος θα είχε βάλει τα γιορτινά του για τις μέρες των Χριστουγέννων κι έτσι "εκμεταλλεύτηκα" την ήδη έτοιμη ατμόσφαιρα κι ακολούθησα κι εγώ. 


Κι αφού βρεθήκαμε πρωί και οικογενειακά δεν χρειαζόταν να ετοιμάσω μεγάλο μπουφέ παρά μόνο κάτι συνοδευτικό για τον καφέ. Έτσι έφτιαξα το λατρεμένο κέικ πορτοκάλι σοκολάτα του Άκη και κουλουράκια ενώ αγόρασα donuts, λουκανικοπιτάκια και πιροσκί.




Η PND.GR μου ετοίμασε τις ετικέτες για τα μπουκαλάκια νερού που λάτρεψα αμέσως αλλά και τις κάρτες που τοποθέτησα στις αγαπημένες μου κορνίζες.



Και φυσικά έπρεπε κι η τούρτα να είναι στο Χριστουγεννιάτικο μας ύφος! 
Τούρτα χιονάνθρωπος λοιπόν από το My Cakes-My Hobby πεντανόστιμη και πανέμορφη!



Σήμερα σκεφτόμουν πως ο Θεός αποκλείεται να μας έστειλε παιδιά μόνο και μόνο για να διαιωνιστεί το είδος. Γίνεσαι 20-30 ωριμάζεις, χαλαρώνεις και τσουπ, έρχεται ένα παιδί! Γίνεσαι 50-60 ωριμάζεις, χαλαρώνεις και τσουπ, έρχεται ένα εγγόνι. Δεν είναι μαγικό; Μα κοίτα! Είμαστε συνέχεια με ένα παιδί! Μας έκανε γονείς για να μπορέσουμε μέσα από τα παιδιά μας να ξαναγίνουμε πάλι παιδιά, να βρίσκουμε κάθε μέρα ασήμαντους λόγους να χαμογελάμε, να βρεθούμε πάλι σε παιδότοπους και παιδικές χαρές, να μην ξεχάσουμε την αθωότητα. Μας έκανε γονείς για να φρεσκάρουμε πάλι τις γνώσεις μας μέσα από τα μαθήματα των παιδιών μας, να θυμηθούμε, να αναπολήσουμε, να γίνονται μέσα μας καθημερινές εκρήξεις συναισθημάτων, να μην είμαστε αδρανείς, να μάθουμε, να συγχωρούμε, να αγαπάμε αληθινά, ανιδιοτελώς, χωρίς όρια. Για αυτό γίναμε γονείς, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Μου μοιάζεις τόσο πολύ εσωτερικά που με βλέπω να ξαναζώ τα παιδικά μου χρόνια ξανά αλλά αυτήν την φορά ως αγοράκι. Ναι αυτός είσαι, η Γεωργία σε αγοράκι. Έκατσα να γράψω δυο λόγια, να σας δείξω και δυο φωτογραφίες και με πήραν τα ζουμιά. Και μάλλον θα σταματήσω εδώ.  


Σήμερα δίνεις το πρώτο σου διαγώνισμα στο σχολείο κι εξετάσεις για ζώνη στο kick-boxing. 
Να ζήσεις αγόρι μου. Χρόνια σου πολλά! 


Δες Περισσότερα »