Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Το ταξίδι μας στη Μυτιλήνη

Ίσως να μην επισκεπτόμουν ποτέ αυτό το νησί αν δεν είχα γεννήσει τον Άγγελο Ραφαήλ, 11 ώρες ταξίδι με το πλοίο της γραμμής, τέρμα δεξιά στο χάρτη. Σας έχω μιλήσει για το θαύμα που έζησα με αυτό το παιδί κι είχε έρθει η ώρα να Τον επισκεφθώ. Όταν έγινε γνωστό πως θα πάω οι περισσότεροι με αγωνία κι απορία αναρωτιόντουσαν πώς θα ταξιδέψω με ένα βρέφος 5 μηνών.

-Τι;;; θα πάρεις και το μωρό μαζί σου;
-Μα για αυτόν πάω!



Το νησί είναι πολύ μεγάλο, ίσως από τη μία άκρη στην άλλη 3 ώρες. Φυσικά δεν μπορέσαμε να το γυρίσουμε όλο όμως προσπαθήσαμε να δούμε όσα περισσότερα μέρη γίνεται. Οι παραλίες του νησιού είναι κυρίως με πέτρα, χοντρό χαλίκι και τα νερά πεντακάθαρα και κρύα. Η Λέσβος είναι ένα νησί πράσινο, όπου κι αν κοιτάξεις, ότι δρομολόγιο κι αν κάνεις θα δεις δέντρα και θα αναπνεύσεις καθαρό αέρα. Οι άνθρωποι ευγενικοί, φιλόξενοι και τόσο χαλαροί που μου θύμισε Ικαρία. Πολύ σημαντικό πως είναι ένα φθηνό νησί αφού το ΦΠΑ είναι 13% κι όχι 23% όπως εδώ. Σε όποια ταβέρνα κι αν πήγαμε δεν δώσαμε πάνω από 35 ευρώ και σε όποια παραλία κι αν πήγαμε δεν πληρώσαμε ξαπλώστρα. Επειδή όπως προείπα το νησί είναι μεγάλο αποφασίσαμε να μείνουμε τις μισές μέρες στο νότιο κομμάτι και τις υπόλοιπες στο βόριο.

Κλείσαμε το ξενοδοχείο Ann George Resort μέσω ίντερνετ πολύ οικονομικά κι έτσι στον κόλπο της γέρας στο Πέραμα ζήσαμε τρεις από τις πιο όμορφες μέρες της ζωής μας. 
Την πρώτη μέρα εξερευνήσαμε τις παραλίες στις γύρω περιοχές...

 
Τάρτι

Άγιος Ισίδωρος

Και φτιάξαμε κάστρα



Τη δεύτερη μέρα επισκεφθήκαμε τα μοναστήρια του νησιού. Φθάσαμε πρωί Κυριακής στο μοναστήρι του αγίου Ραφαήλ για να ακούσουμε όλη τη λειτουργία, προσκυνήσαμε, μεταλάβαμε και προσευχηθήκαμε. Η απόλυτη κατάνυξη. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πως κατάφερα να ευχηθώ ολόψυχα, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου και δάκρυα ήρθαν να ανακουφίσουν την ταραχή αυτή της ψυχής μου. Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη μέρα. Εύχομαι κάποια στιγμή, όταν γίνει έφηβος πλέον ο γιος μου να επισκεφθεί το μοναστήρι μονάχος του και να βρει εκείνη την καλοσυνάτη και γλυκιά καλόγρια να της πει την ιστορία μας και να πει να εγώ είμαι αυτός, τότε ... θυμάσαι; 

Μοναστήρι του αγίου Ραφαήλ

 Κατεβαίνοντας κάτω μπορείς να προμηθευτείς αγίασμα και λαδάκι


Ξεκουραστήκαμε στην πανέμορφη, γεμάτη δέντρα αυλή. Το συγκεκριμένο παιδί που κάθεται δίπλα στο γιο μου ονομάζεται Ραφαήλ κι ήρθε από την Αυστραλία με τη μαμά του, 20 ώρες στο αεροπλάνο!







Τα μισά παιδιά του νησιού ακούνε στο όνομα Ραφαήλ, Στρατής και Μιχαήλ. Συγκεκριμένα εκείνη τη μέρα μετάλαβαν δέκα κοριτσάκια, δέκα Ραφαηλίες!
Το μοναστήρι του Ταξιάρχη βρίσκεται στου Μανταμάδου κι απέξω στέκεται ένα αεροπλάνο που χάρισε στον άγιο ένας πιλότος που σώθηκε από θαύμα.





Εκείνη την ώρα ένας γάμος εξελισσόταν, η νύφη, ο γαμπρός και 5 καλεσμένοι! Ο πιο απλός κι υπέροχος γάμος που είδα ποτέ με τη νύφη να φορά το πιο απλό λευκό φόρεμα που μπορείς να φανταστείς, δερμάτινα σανδάλια τύπου αρχαιοελληνικά και να κρατά 3 λουλούδια πιασμένα με λαστιχάκι.

 

Την τρίτη μέρα μείναμε όλη μέρα στην πισίνα του ξενοδοχείου κάνοντας βουτιές και τρώγοντας παγωτά -ρεκόρ γκίνες για τον Παύλο- 4 έφαγε εκείνη τη μέρα :) 




Επισκεφθήκαμε το χωριό Άυλωνας καθότι είναι ξακουστή η ταβέρνα του Κώστα. Πεντανόστιμο φαγητό, ευγενικοί, καλοί άνθρωποι, ησυχία κι ηρεμία.

Παραλία Άυλωνα
Ένιωσα σαν να βρισκόμουν στον παράδεισο... ακόμη έρχονται στα αυτιά μου τα γέλια μας κι εικόνες από τα παιχνίδια που κάναμε στη σκιά του δέντρου, ο Παύλος να κάνει κούνια στο λάστιχο που κρεμόταν στα κλαδιά του, ο Θοδωρής να αγναντεύει... 



Τις υπόλοιπες μέρες τις περάσαμε στο πιο τουριστικό και γραφικό σημείο του νησιού στο Μόλυβο. Χάνεσαι στα πέτρινα σοκάκια, κάνεις βόλτα με το τρενάκι,  χαζεύεις τα μαγαζάκια...



Παραλία Μολύβου


Τρως φρέσκα, ολόφρεσκα θαλασσινά και χειροποίητα ζυμαρικά της στιγμής


 σε πολύ ωραία ταβερνάκια


 Κατεβήκαμε και στο λιμάνι του Μολύβου κι ο Παύλος φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να πιάσει φιλία με έναν ψαρά ρωτώντας τον ποιο είναι το πιο μεγάλο ψάρι που έχει πιάσει κι αυτός όλο χαρά και περηφάνια του έδειχνε φωτογραφίες κι εξιστορούσε κάθε του μεγάλη επιτυχία.

Λιμάνι Μολύβου


Τελευταίο βράδυ στο νησί, πίνοντας κόκκινο κρασί στο κάστρο, ακούγοντας ζωντανή μουσική, τα παιδιά έχουν αποκοιμηθεί στα πόδια μας κι εμείς συγκινημένοι σκεφτόμαστε πάλι ...τι μας έφερε ως εδώ!


Τελευταίο καρέ, δυο ολλανδέζες πάνω σε ένα σκούτερ. Ξανθιές με φακίδες στο πρόσωπο και στην πλάτη, ροζ κράνη και καυτά σορτς. Πλησιάζουν το κίτρινο ταχυδρομικό κουτί στου νησιού, λένε κάτι στη γλώσσα τους που δεν καταλαβαίνω και ρίχνουν μέσα δυο καρτ ποστάλ. Ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου :) Κρίμα που δεν κατάφερα να απαθανατίσω αυτήν την εικόνα.