Το δικό μου θαύμα

0 σχόλια
via

Διαβάζοντας την ιστορία του μικρού σας και το ταξίδι που κάνατε στην Μυτιλήνη ήθελα να σου γράψω και το δικό μου θαύμα. Τελικά εκείνο το διάστημα δε το έκανα. Τώρα όμως νομίζω ήρθε ο καιρός.

Το 2003 τέλειωσα τις σπουδές. Μέσα σε 2 μήνες από την ορκωμοσία βρήκα δουλειά πάνω σε αυτό που σπούδασα. Σε άλλη πόλη από αυτή που ζούσα αλλά ήταν κάτι που μου άρεσε γιατί μετά από 4 χρόνια σπουδών δεν ήθελα ακόμα να επιστρέψω στο πατρικό μου. Ξεκίνησα λοιπόν να δουλεύω για πρώτη φορά. Σε ένα αρκετά δύσκολο σχολείο, σε ένα απομακρυσμένο από την πόλη χωριό.

Κάποια στιγμή κρύωσα, έκλεισε ο λαιμός και αποφάσισα να πάω στον γιατρό. Μόλις βγήκα στο δρόμο δεν ένιωθα καλά, ήμουν και αδιάθετη δεν έδινα σημασία. Πάω στο γιατρό μου γράφει άδεια και αντιβίωση αλλά με στέλνει προληπτικά και σε καρδιολόγο καθώς είχα 120 παλμούς. Κλείνω αμέσως το ραντεβού , πάω το ίδιο απόγευμα, όλα καλά από εκεί.

Από την επόμενη μέρα άρχισε το μαρτύριο μου. Τότε δεν ήξερα πως το λένε , τώρα ξέρω πως είχα κρίσεις πανικού. Με το που έβγαινα από το σπίτι ένιωθα απαίσια. Δεν είχα οξυγόνο, έπαιρνα βαθιές ανάσες , ζαλιζόμουν, νόμιζα πως θα λιποθυμήσω. Κάθε μέρα και χειρότερα. Για αποστάσεις 5 λεπτών εγώ νόμιζα πως θα σωριαστώ κάτω. Έκανα αιματολογικές εξετάσεις, είχα πάει ήδη στον καρδιολόγο , όλα καλά έλεγαν αλλά εγώ δεν ήμουν καλά. Με κανένα δεν μοιραζόμουν όσα ένιωθα. Δε ξέρω γιατί. 

Άρχισα να κλείνομαι στο σπίτι. Δουλειά  σπίτι αυτή ήταν η ζωή μου. Ζούσα και μέτραγα τις μέρες, τις αργίες όχι γιατί θα είχα διακοπές αλλά γιατί θα μπορούσα να κάτσω σπίτι. Ήξερα πως είναι καθαρά ψυχολογικό αφού μέσα στο σπίτι ένιωθα καλά και έξω χάλια.Έβρισκα χιλιάδες δικαιολογίες για να μη βγω με συμφοιτήτριες που δουλεύαμε πλέον σε διπλανά χωριά και ζούσαμε στην ίδια πόλη. Είχα πει ψέματα πως τα είχα βρει ξανά με τον πρώην μου και τα Σαββατοκύριακα τα περνάγαμε μαζί αφού τις καθημερινές ζούσαμε στην ίδια πόλη.

Πέρασε ένα μαρτυρικό δίμηνο και ήρθαν οι διακοπές που πήγα στο πατρικό μου. Με το ζόρι πάλι βγήκα με την κολλητή μου φίλη από το σχολείο. Ακόμα θυμάμαι πόσο χάλια αισθανόμουν εκείνο το βράδυ. Ανάσαινα συνεχώς, πήγαινα τουαλέτα και μέσα σε ένα δίωρο επέστρεψα σπίτι. Το επόμενο πρωί ξεκινάω να πάω σπίτι της και στα μισά του δρόμου δε μπορούσα να συνεχίσω και τελικά επέστρεψα στο σπίτι. Έβαλα τα κλάματα, ξέσπασα και άρχισα να ψάχνω στο Χρυσό Οδηγό ψυχολόγους για να πάω μόλις τελείωναν οι διακοπές. Παράλληλα όμως πέφτει στα χέρια μου ένα βιβλίο με θαύματα των Αγίων  Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Αρχίζω να το διαβάζω ( είχα διαβάσει και παλιότερα ανάλογα βιβλία). Διάβαζα και έκλαιγα. Κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ με το βιβλίο αγκαλιά. Την επόμενη μέρα έγραψα γράμμα στη Μονή ζητώντας βοήθεια, ζητώντας να γίνω καλά. Στέλνω το γράμμα και συνεχίζω το διάβασμα. Έταξα να πάω το καλοκαίρι στην Μυτιλήνη ή όποτε μπορέσω.
Πέρασε η μέρα με μένα και το βιβλίο αγκαλιά....και ήρθε το βράδυ.

Μέσα στον ύπνο μου νιώθω την πόρτα στο δωμάτιο να ανοίγει. Σκέφτηκα πως ήταν ο αδερφός μου και ήρθε να πάρει κάποιο ρούχο από την κοινή μας ντουλάπα. Νιώθω να φτιάχνει τα σκεπάσματα. Να σηκώνει ψηλά την κουβέρτα και να σκεπάζει ξανά.
Το επόμενο πρωί τον ρώτησα τι ώρα γύρισε σπίτι γιατί τον άκουσα και μου είπε πως δεν μπήκε εκείνος στο δωμάτιο. Οι γονείς μου το ίδιο. Εγώ όμως ήμουν σίγουρη πως δε το είχα δει στο όνειρο μου. Θυμάμαι το τρίξιμο, θυμάμαι τα σκεπάσματα, θυμάμαι την πόρτα να ξανακλείνει. Ακόμα και τώρα το θυμάμαι. Δε ξέρω ποιος ήταν, δε ξέρω τι ήταν . Αυτό που ξέρω είναι πως από την επόμενη μέρα ήμουν καλά. Όλες τις προηγούμενες μέρες ξύπναγα με την σκέψη “θα είμαι καλά;” στο μυαλό μου εκείνη τη μέρα δε το σκέφτηκα καν.

Πήγα στα μαγαζιά και εκεί που χάζευα σκέφτηκα “αχ δεν νιώθω σήμερα πως θα πεθάνω”. Το ίδιο σκέφτηκα στον καφέ, στο κουτούκι που πήγα εκείνο το βράδυ. Ήμουν καλά. Και εκείνη τη μέρα και την επόμενη και όλες τις επόμενες.

Ακόμα και αν εκείνο που ένιωσα εκείνο το βράδυ ήταν όνειρο ( εγώ θέλω και πιστεύω πως δεν ήταν) σημασία έχει πως ήμουν καλά... Το καλοκαίρι ταξίδεψα στην Μυτιλήνη για να εκπληρώσω το τάμα μου. Το έχω πει σε πολλούς. Ξέρω πως κάποιοι πίσω μου θα γέλασαν. Δε με νοιάζει. Εγώ θα συνεχίσω να το λέω. Το έγραψα και τότε στη Μονή το γράφω και σήμερα και ας έχουν περάσει 11 χρόνια.

Σε ευχαριστώ πολύ....για όλες τις φορές που με βοήθησες. Ελπίζω κάποια μέρα να ακούσεις αυτό που θέλω όσο τίποτα άλλο αυτή την στιγμή από τη ζωή μου.


Υπογράφει η Α.Δ



Η ενότητα "Μιλάς; Σ'ακούω" φτιάχτηκε για σένα που θες να εκφράσεις δημόσια κάποιες σου κρυφές ή όχι σκέψεις. Μπορείς να τις στείλεις στο email lamprianidi@gmail.com ή στη σελίδα του 4 seasons inbox. Μίλησε μας, θα σε ακούσουμε! 

Δες Περισσότερα »

Όπως και όσο...

8 σχόλια

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια από τότε που γέννησα τον δεύτερο γιο μου, τον Άγγελο Ραφαήλ. Για μένα γεννήθηκε όταν ήμουν πεντέμισι μηνών έγκυος ας βγήκε από μέσα μου την 38η εβδομάδα. Αυτός ο μικρός που μου πήρε τα μυαλά και ξεσήκωσε όλο μου το είναι. Αυτή η ψυχή, αυτό το πλάσμα που θέλησα να προστατέψω και να φροντίσω "όπως και όσο". Και τώρα τι;

Τώρα κάθομαι απέναντι του πλέον και τον παρατηρώ. Μέσα από αυτόν βλέπω κι εμένα, την ψυχή μου,  τον αγώνα μου, την πλευρά του χαρακτήρα μου που δεν γνώριζα μέχρι τώρα. Δεν ήξερα πως μπορώ να κάνω την υπέρβαση, το ένιωθα, το πίστευα αλλά δεν ήξερα αν θα μπορούσα. Και τώρα να. Σε κοιτώ στα μάτια κι αναρωτιέμαι πως θα ήταν δυνατόν να μην σε γνωρίσω μικρούλη μου, πως θα ήταν δυνατόν να μην έβλεπα ποτέ το χαμόγελο αυτό, τις γκριμάτσες, τα δοντάκια σου.

Και κάθε φορά που ακούει κάποιος την ιστορία και λέει αυθόρμητα "μπράβο" νιώθω άσχημα, αλήθεια. Δεν είναι ηρωισμός αυτό, δεν θα έπρεπε να είναι. Ίσως θα ήταν καλύτερα αν αυτό το θεωρούσαμε δεδομένο και δεν μπαίναμε καν στη διαδικασία να σκεφτούμε "άραγε εγώ τι θα έκανα στη θέση της;" 
Αυτό να έκανες φίλε μου, μόνο αυτό, τρία πράγματα. Αγάπη, σεβασμός στο διαφορετικό, φροντίδα. Ούτε εγώ το είχα φανταστεί κι όμως έγινε.

Όχι δεν είναι εύκολο! Κανείς δεν είπε κάτι τέτοιο, μα στη ζωή παλεύουμε, οι μάνες γίνονται λιοντάρια και ύαινες μαζί, εκεί, βράχος, μαριονέτες που γελάνε "όπως και όσο". Προσπαθώντας να κάνεις κάθε άσχημη επιπλοκή να φαίνεται όμορφη και βρίσκοντας τα θετικά μέσα από την μαυρίλα.

Κι όλα αυτά ενώ τα σκέφτομαι πολύ συχνά δεν μπήκα στη διαδικασία να τα φιλτράρω. Αυθόρμητες σκέψεις, δάκρυα και πόνος σε κάθε μας ραντεβού με τον γιατρό. Αγωνία κι ελπίδα. Κι ακόμη κι εγώ που διαβάζω τις σκέψεις μου που κατέγραψα εδώ άλλοτε βουρκώνω από συγκίνηση που το ξαναζώ μέσα από τούτες τις γραμμές κι άλλοτε σαν να συγκινούμαι για εκείνη την μάνα, για την μάνα που κρατά το παιδί της "όπως και όσο".

Ίσως κάποιος πει πως μιλάω εκ του ασφαλούς αφού το παιδί δεν ακολουθεί απόλυτα τους κανόνες των χρωμοσωμάτων μα θα σου πω την αλήθεια. Θα ακολουθούσα, όπως και να ήταν τα πράγματα, τους κανόνες της δικής μου καρδιάς "όπως και όσο".


ΥΓ: Η αφορμή δόθηκε από την φίλη μου την Α. που με έκανε να στείλω την ιστορία μου στον διαγωνισμό του mothersblog.gr κι από τον φίλο μου τον Χ. που με παρότρυνε να καταγράψω το τώρα. Αυτό το άγνωστο τώρα, που με βασανίζει. Ευχαριστώ ειλικρινά όλους όσους μπήκατε στην διαδικασία να με ψηφίσετε κι όσους κοινοποίησαν την ιστορία.


Δες Περισσότερα »

Πάλι άρρωστοι;

7 σχόλια

Το ότι ο χειμώνας μας ταλαιπώρησε όλους είναι γεγονός και ήταν αναμενόμενο. Το ότι κι η άνοιξη όμως θα αργούσε να έρθει, ε! αυτό δεν το περιμέναμε! Και να το κρύο, οι βροχές και οι άνεμοι… Τα παιδιά συνέχεια άρρωστα, κλασικά, κι εμείς κάθε τρεις και λίγο να τρέχουμε στην παιδίατρο. Την περίοδο των Χριστουγέννων δε, ήταν άρρωστα και τα δύο για δύο ολόκληρες εβδομάδες! Από τότε, εκτός από μία αντιβίωση που κατανάλωσαν κι οι δυο, η παιδίατρος μας συστήνει μόνο φυσιολογικό όρο. Ευτυχώς δηλαδή!


Ο Παύλος τον λατρεύει. Τόσο που πολλές φορές από μόνος του μου ζητά να του βάλω, ειδικά πριν κοιμηθεί ή το πρωί πριν πάει σχολείο. «Για να αναπνέω καλύτερα μαμά, βάλε μου Κινοφάρ!!!», μου λέει. Ο μικρός, από την άλλη, κάθε φορά που του βάζω κλαίει κι οδύρεται. Φυσικά μετά κοιμάται σαν πουλάκι σε σχέση με τις φορές που τα βράδια δεν του καθαρίζω τη μυτούλα και ξυπνά συχνά αφού δεν μπορεί να ανασάνει εύκολα. Γενικά πάντως ένα Clinofar πάντα μας βρίσκεται Στην τσάντα, στο αμάξι, ακόμη και στις γιαγιάδες έχουμε αφήσει προμήθειες, για να είναι ετοιμοπόλεμες όταν μας κρατάνε τα παιδιά.



Αυτό που χρησιμοποίησα για πρώτη φορά και με ενθουσίασε ήταν ο ρινικός αποφρακτήρας για βρέφη. Το γνώριζα από τότε που γέννησα τον Παύλο αλλά δεν είχε τύχει να το χρησιμοποιήσω. Άλλωστε ο Παύλος από πολύ μικρός ήξερε να φυσά τη μύτη του. Είναι κουραστικό και για το παιδί και για τη μαμά να σκουπίζει κάθε 5 λεπτά τη μυτούλα του παιδιού κι έτσι αποφάσισα να το προμηθευτώ από το φαρμακείο της γειτονιάς μου. Η αλήθεια είναι πως είχα ένα άγχος για το πώς λειτουργεί κι αν θα είναι δύσκολο στην χρήση αλλά τελικά ήταν παιχνιδάκι. Κι ήταν όντως παιχνιδάκι και για τον Άγγελο αφού η όλη διαδικασία του ήταν διασκεδαστική!

Δες Περισσότερα »

Με τους ρυθμούς ενός παιδιού

2 σχόλια
via
Εγώ λοιπόν μονίμως βιάζομαι. Βιάζομαι παντού και πάντα. Βιάζομαι να προλάβω κάτι, το οποίο ούτε εγώ δεν ξέρω τι είναι πολλές φορές. Θέλω λοιπόν τα πάντα να γίνονται γρήγορα, χωρίς χρονοτριβή. Ίσως φταίει που νιώθω ότι ο χρόνος τρέχει επικίνδυνα, εγώ μένω στάσιμη και η ζωή μου φεύγει από δίπλα μου σαν ένα τρένο που απλά κοιτάω και δεν προλαβαίνω να μπω μέσα. Λες και δεν προλαβαίνω να ζήσω. Μερικές φορές νιώθω ότι είμαι ρομπότ, προγραμματισμένο να κάνει τα ίδια πράγματα κάθε μέρα, οργανωμένα στο μυαλό μου με απίστευτη ακρίβεια και εννοείται χωρίς εκπλήξεις.
Κι όλα αυτά εγώ. Εγώ που ήμουν αυθόρμητη, που δεν έβαζα πρόγραμμα, που έφευγα χωρίς προορισμό. Που αργούσα, που δεν σχεδίαζα και δεν προγραμμάτιζα τίποτα.
Όλα άλλαξαν μετά που έκανα τα παιδιά μου. Αυτό που μισούσα εγώ περισσότερο, η ρουτίνα, είναι το αγαπημένο τους και τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια. Και έτσι για όλα υπάρχει η αντίστοιχη ώρα, η τάξη, το πρόγραμμα.
Ο γιος μου λοιπόν κοντεύει να κλείσει τα τρία. Όπου και να είμαστε, ό,τι και να κάνουμε, όπου και να πηγαίνουμε, ακολουθούμε την ταχύτητα της μαμάς: της πολυάσχολης, της βιαστικής, της οργανωτικής. Δεν περπατάμε, τρέχουμε. Δεν υπάρχει χρόνος να αποσυντονιστούμε, να καθυστερούμε, ούτε καν να συζητήσουμε. Τρέχουμε.
Μια μέρα λοιπόν, αποφασίζω να ακολουθήσω την ταχύτητα του γιού μου. Έτσι η διαδρομή των δέκα δικών μου λεπτών μέχρι το πάρκο, έγινε διαδρομή μιας ολόκληρης ώρας. Ρυθμός του Νίκου σημαίνει ότι θα παρατηρήσει τις πεταλούδες, τα μυρμήγκια, τα δέντρα, τα μανιτάρια που ξεφυτρώνουν. Θα παρατηρήσει τις μάρκες των αυτοκινήτων, τα χρώματά τους, και τόσα άλλα που μπορεί να παρατηρήσει ένα παιδί το οποίο δεν το τραβάει από το χέρι η μαμά του. Θα προσέξει μια πέτρα, ένα ραβδί το οποίο θα θέλει να κουβαλήσει σπίτι σαν να βρήκε ένα θησαυρό.
via
«Μαμά, κοίτα τι βρήκα», λέει περήφανος για την πέτρα του.
Μετά από αρκετή σκέψη πάνω στο δίλημμα του, αποφασίζει να κουβαλήσει και τα δύο. Ανά διαστήματα, αφήνει την πέτρα και στηρίζεται πάνω στο ραβδί του. Βρίσκει ένα λάκκο και αποφασίζει να βυθίσει το ραβδί μέσα. Το κουβάλημα, δύσκολο αλλά δεν τα παρατάει. Κρατάει τα τρόπαιά του, αποφασισμένος να μην αφήσει κανένα από τα δύο να του ξεγλιστρήσει από τα χέρια. Εγώ καταπολεμώ την διάθεση μου να κουβαλήσω κάτι για να τον βοηθήσω. Δική του είναι η επιλογή, ας μάθει λοιπόν να μην αναλαμβάνει κάτι που είναι πάνω από τις δυνάμεις του να το βγάλει εις πέρας, σκέφτομαι.
Μετά παρατηρεί τα χελιδόνια. Γελάει και καταλαβαίνω ότι του φαίνονται αστεία, χωρίς όμως να ξέρω γιατί.

Ήρθαμε σπίτι με τους θησαυρούς μας. Ο γιος μου περήφανος για τον εαυτό του και εγώ ακόμα περισσότερο. Ολόκληρη αυτή η ώρα απέκτησε ξαφνικά μεγάλη αξία για μένα, γιατί έζησα με τους ρυθμούς ενός παιδιού. Ζώντας και ακολουθώντας την ταχύτητα ενός παιδιού, σημαίνει να προλαβαίνεις να παρατηρήσεις το χρώμα του ουρανού, τις μυρωδιές του δρόμου και να γεμίζεις συναισθήματα. Και τότε κατάλαβα το μυστικό: να προλαβαίνεις να εκπλήσσεσαι, να ενθουσιάζεσαι και να βρίσκεις τη χαρά στα πιο απλά πράγματα. Να προλαβαίνεις να συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι υπέροχη, να βρίσκεις  τον τρόπο να τη ζεις.

Υπογράφει η Β.


Η ενότητα "Μιλάς; Σ'ακούω" φτιάχτηκε για σένα που θες να εκφράσεις δημόσια κάποιες σου κρυφές ή όχι σκέψεις. Μπορείς να τις στείλεις στο email lamprianidi@gmail.com ή στη σελίδα του 4 seasons inbox. Μίλησε μας, θα σε ακούσουμε! 

Δες Περισσότερα »

Διαγωνισμός Craftland, δώρο 1 χειροποίητη κούκλα!

21 σχόλια


Την Αλεξάνδρα την γνώρισα όταν άρχισα να ψάχνω δώρο για τις δασκάλες μας τα Χριστούγεννα. Ήθελα να τους χαρίσω κάτι συμβολικό και παράλληλα πρακτικό που να κρύβει όμως όλη την αγάπη ενός χειροποίητου και να μυρίζει Χριστούγεννα. Έτσι διάλεξα από ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι και έναν γλυκό κι αγαπησιάρικο σελιδοδείκτη.





Αργότερα θέλησα να χαρίσω στα παιδιά μου από μια κούκλα που θα τους αντιπροσώπευε την οποία θα ήθελα να φυλάξουν για ενθύμιο στο μπαούλο των αναμνήσεων (για το οποίο θα σας μιλήσω κάποια άλλη φορά) κι έτσι διάλεξα έναν άγγελο για τον μικρό μου Άγγελο Ραφαήλ κι έναν ιππότη για τον Παύλο μου. 



Στο προσωπικό της blog Craftland  με σήμα το ελεφαντάκι μπορείτε να δείτε όλα όσα φτιάχνει με αγάπη και μεράκι από τσόχα. Κάποια από αυτά είναι banner/σημαιάκια για πάρτι ή βάπτιση, τσόχινα τσαντάκια, κορδέλες για μαλλιά...



Κορωνίτσες, μαξιλαράκια αλλά και κούκλες...





Κι επειδή εγώ τις κούκλες τις λάτρεψα θέλησα να σας χαρίσω μία μέσα από το 4 Seasons κι έτσι η Αλεξάνδρα έραψε για εσάς δυο κούκλες σούπερ ήρωες!!! Ο νικητής της κλήρωσης αυτής θα αποφασίσει ποια από τις δύο θέλει, αν έχει κόρη το πιο πιθανό είναι να διαλέξει την σούπερ ηρωίδα κι αν έχει γιο τον σούπερ ήρωα.



Για να δηλώσετε συμμετοχή αυτό που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε την παρακάτω φόρμα του rafflecopter επισκέπτοντας τις σελίδες μας στο facebook, κάνοντας Like αν σας αρέσουν :) κοινοποιώντας την εικόνα του διαγωνισμού που θα βρείτε στις σελίδες μας και γράφοντας το όνομα προφίλ σας στο facebook. 

Ο διαγωνισμός ξεκινά σήμερα Δευτέρα 11 Μαϊου και λήγει την Κυριακή 24 Μαϊου τα μεσάνυχτα. Ο νικητής θα ανακοινωθεί εδώ στην ανάρτηση αυτή αλλά και στις σελίδες μας στο facebook.

Καλή επιτυχία!

Χορηγοί επικοινωνίας
kerdiseto.gr
saveandwin.gr
luckyduck.gr
paredoraki.gr/
diagonismos.gr

a Rafflecopter giveaway

Δες Περισσότερα »

Αλλάζουμε, ανανεωνόμαστε!

19 σχόλια

Όταν μπήκαμε σε αυτό το σπίτι, για τέσσερα χρόνια δεν ήθελα να αλλάξω τίποτα. Ούτε χρώμα στους τοίχους, ούτε να μεταφέρω έπιπλα, ούτε καν να μετακινήσω τα διακοσμητικά μου. Ε, μέχρι εκεί. Τα τελευταία δυο χρόνια κι ενώ είχαμε κάνει μια ανακαίνιση (δες εδώ) όλα μου φταίνε. Σχεδόν 8 μήνες κράτησε η χαρά μου κι ας ήταν σχετικά "ριζική". Συνέχεια σκέφτομαι που να βάλω την τηλεόραση, πώς θα χωρέσω ένα ενυδρείο στο σαλόνι και τι χρώμα να βάψω τους τοίχους.



Καλά βέβαια αυτή τη φορά έχω και σοβαρό λόγο αφού έσπασε ένας σωλήνας ύδρευσης και οι τοίχοι μου έγιναν χάλια. Εκτεταμένα ίχνη υγρασίας και αποφλοίωση του χρωματισμού η αιτία :( μέχρι και ίχνη υγρασίας στους αρμούς των κεραμικών πλακιδίων κι ας είναι καινούριο το διαμέρισμα ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τέτοια συμβάντα. Ευτυχώς που έχω συμβόλαιο με τις ασφάλειες Μινέττα και θα καλύψουν τη ζημιά στο 100%. Κι αυτό είναι πραγματικά υπέροχο μέσα στην ατυχία μας!

Επί ευκαιρία λοιπόν έχω ήδη ξεκινήσει να φαντάζομαι, να σημειώνω (μη σας πω να ζωγραφίζω) τη διαρρύθμιση του σπιτιού και τα χρώματα. Μπαίνει κι η άνοιξη σιγά σιγά και με βρίσκει πολύ χρωματιστή και χαρούμενη. Αν κι ο Θοδωρής είναι δύσκολος στις αλλαγές κατά ένα περίεργο τρόπο συμφώνησε αμέσως αυτή τη φορά. Βέβαια τα παιδιά μου είναι μικρά και το σπίτι κατά πάσα πιθανότητα θα "βομβαρδιστεί" ξανά σε σύντομο χρονικό διάστημα αλλά δεν με νοιάζει. Το θέμα είναι να χαιρόμαστε το σπίτι μας, αυτό δεν είναι το θέμα;

Δεν ξέρω αν εσάς σας φαίνεται κάθε αλλαγή στο σπίτι βουνό. Εμένα πάντως μου προσφέρει τα εξής τρία πλεονεκτήματα.

1. Αλλάζει θετικά η διάθεση κι η ψυχολογία μας αφού περνάμε καθημερινά πολλές ώρες στο σπίτι, κοινώς το ζούμε
2. Μου δίνεται η ευκαιρία να ξεσκαρτάρω ότι δεν χρειάζομαι και ξαλαφρώνω απίστευτα
3. Πιάνεις το σπίτι από την αρχή και το κάνεις λαμπίκο :)


Για αρχή,για πείτε κανένα ωραίο κι ιδιαίτερο χρώμα να βάψω τους τοίχους.

Δες Περισσότερα »

The Ranch στο Σοφικό Κορινθίας

20 σχόλια
Την Κυριακή που μας πέρασε επισκεφθήκαμε επιτέλους το Ράντσο. Και λέω επιτέλους γιατί το προσπαθούμε εδώ και δύο χρόνια κι όλο κάτι συνέβαινε και το αναβάλαμε. Το The Ranch βρίσκεται στη φυσική κοιλάδα του πανέμορφου πευκοδάσους στο Σοφικό Κορινθίας, 97 χιλιόμετρα από την Αθήνα. 





Φτάνοντας εκεί μένεις με το στόμα ανοιχτό από την ομορφιά της φύσης κι από τον διαμορφωμένο χώρο που θυμίζει καουμπόικη εποχή. Η είσοδος είναι 6 ευρώ το άτομο και παιδιά κάτω των 4 ετών δεν πληρώνουν. Στην τιμή εισόδου περιλαμβάνεται απεριόριστη βόλτα με την άμαξα, απεριόριστη ιππασία κι απεριόριστη βόλτα με το τρενάκι ξενάγησης.





Μέσα στο χώρο φιλοξενούνται πολλά άλογα, πόνυ, αγελάδες, ελάφια, αγριογούρουνα κι αγριοκάτσικα. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν αφού μπορούσαν να τα αγγίξουν και να τα ταΐσουν. 










Ο χώρος διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου, βόλεϊ, τένις, μπάσκετ και πινκ-πονκ ενώ υπάρχει κι ένα ξύλινο σπιτάκι από το οποίο μπορείς να δανειστείς μπάλες για κάθε άθλημα και ρακέτες.



Όπως επίσης διαθέτει μια τεράστια πισίνα



Κι ένα επιτραπέζιο σκάκι



Παντού υπάρχουν ξύλινα τραπεζάκια και παγκάκια για να κάνεις το δικό σου πικ νικ αλλά και για μικρές παύσεις ξεκούρασης. Βέβαια υπάρχουν και χώροι εστίασης με τραπεζαρία που χωρά 1500 άτομα.  Πιο μέσα υπάρχει saloon και bar για να προμηθευτείς φαγητό, καφέ, παγωτό.  







Επίσης υπάρχει μέσα στο χώρο ένα πέτρινο θέατρο που δεν φωτογράφησα αλλά και ειδικά διαμορφωμένοι χώροι για ξιφασκία, ποδηλασία και rollers, τοίχος αναρρίχησης και τοξοβολία. Το παραδοσιακό εκπαιδευτικό χωριό περιλαμβάνει αλευρόμυλο,ελαιοτριβείο, τυροκομείο, τσαγκαράδικο, κουρείο, παντοπωλείο κι αργαλιούς.




Πραγματικά ήταν από τις πιο όμορφες εκδρομές που έχουμε κάνει και θα μου μείνει αξέχαστη. Είμαι σίγουρη πως ο Παύλος σύντομα θα μας ζητήσει να το επισκεφθούμε ξανά.


Μην το σκέφτεσαι άλλο! Πρέπει να πας!

Δες Περισσότερα »

"Το αυγό" - Διαγωνισμός- Αποτελέσματα

11 σχόλια
Ο Βίκτωρας είναι ένα λιγουλάκι περίεργο παιδί... Δε μιλάει σχεδόν καθόλου, αποφεύγει να κοιτάει τους περισσότερους ανθρώπους στα μάτια, δεν κάνει εύκολα φίλους και - το πιο μυστήριο; - του αρέσει να στριφογυρνάει ένα κομμάτι σπάγκου στον αέρα για ώρες! Κι όλα αυτά γιατί ο Βίκτωρας τυχαίνει να ζει σε ένα μεγάλο άσπρο Αυγό με σκληρό, πολύ σκληρό τσόφλι!

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, ο Βίκτωρας είναι ένα αυτιστικό παιδί. 



Η Εύα Βακιρτζή συγγραφέας του βιβλίου "Το αυγό" με έναν απίστευτα όμορφο κι απλό τρόπο εξηγεί τι σημαίνει για ένα παιδί να είναι αυτιστικό και μας δίνει τα λόγια να μιλήσουμε σε ένα άλλο παιδί για το τι σημαίνει αυτισμός. Κι ακριβώς για αυτόν τον λόγο πήρε και το βραβείο κύκλου του ελληνικού παιδικού βιβλίου ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας. Αυτό αφενός είναι υπέροχο γιατί δείχνει πόση αγάπη έχει μέσα της, πόσο έχει μελετήσει τον αυτισμό κι αφετέρου πως ένας συγγραφέας μπορεί να αγαπηθεί αμέσως και να βραβευθεί κι ας είναι άγνωστος.

Το βιβλίο αυτό το διάβασα δυο φορές στον Παύλο την ίδια μέρα και του εξήγησα - όπως κάνω τον τελευταίο σχεδόν ενάμιση χρόνο - πως πρέπει να σεβόμαστε το διαφορετικό και να το αγαπάμε. 
Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται σε ανθρώπους με κάποιο σύνδρομο. Μόνο αγάπη και σεβασμός.

Με αφορμή το βιβλίο αυτό θέλω να αναφέρω έναν από τους παράλογους κι ελλείπείς νόμους του κράτους μας που έζησα από κοντά πρόσφατα. Σε μαθητές που περνούν με πανελλήνιες σε άλλη πόλη από αυτήν που ζουν δίνεται η δυνατότητα μετεγγραφής στην πόλη τους μόνο κι εφόσον έχουν γονείς ή αδέρφια με "ειδικές ανάγκες" και δεν έχει προβλεφθεί το δικαίωμα μετεγγραφής αν το ίδιο το παιδί έχει "ειδικές ανάγκες". 

Μα δεν είναι παράλογο; Είναι τρελό! Μήπως, λέω μήπως, δεν είχε σκεφτεί ποτέ κανείς από δαύτους πως μπορεί να τα καταφέρει στις πανελλήνιες ένα παιδί με "ειδικές ανάγκες"; Μα καλά, τόσο πολύ τους υποτιμήσατε; Έχετε σκεφτεί πως θα ζήσει μακριά από τους γονείς του ένα παιδί που φεύγει για σπουδές; Θα φύγει ή θα τα παρατήσει τελικά; Αντί να τους βοηθάτε και να τους στηρίζετε εσείς τους κόβετε τα φτερά. Ντροπή σας!

Ας ηρεμήσω όμως κι ας πω για τον διαγωνισμό μας. Το 4 Seasons With Geo σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πατάκη χαρίζουν σε δύο τυχερούς από ένα αντίτυπο. Για να συμμετέχετε στον διαγωνισμό το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε την παρακάτω φόρμα.

Ο διαγωνισμός ξεκινά σήμερα 4 Μαΐου και λήγει τα μεσάνυχτα της Κυριακής 10 Μαΐου. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στη σελίδα του 4 Seasons στο facebook ΕΔΩ αλλά και στην ανάρτηση αυτή.

Καλή επιτυχία! 

Χορηγοί επικοινωνίας
kerdiseto.gr
saveandwin.gr

Ο διαγωνισμός έληξε και νικήτριες αναδείχθηκαν η Χριστίνα Νικολάου και η Αμαλία Μουστάκη. Συγχαρητήρια!


Δες Περισσότερα »

Ατάκες του υιού, 5 ετών και 5 μηνών

7 σχόλια


Πολύ συχνά όταν καταλαβαίνει πως αυτό που του είπα ήταν σωστό μου λέει πως είχα δίκαιο. Μια μέρα λοιπόν μετά από μια συζήτηση που είχαμε μου λέει " Μαμά εσύ δεν έπρεπε να γίνεις διαιτολόγος, δικαιολόγος έπρεπε να γινόσουν! "

                                              


Είμαστε στο αυτοκίνητο στο γυρισμό από ένα πανηγύρι. Ένα μπαλόνι Minion με ήλιον που είχαμε αγοράσει στον Άγγελο σκάει κι αυτός γκρινιάζει και ψιλοκλαίει. "Μαμά γύρισε γρήγορα πίσω! Δεν μπορώ να βλέπω τον αδερφό μου στεναχωρημένο, θα μου τρέξουν σταγόνες :) "

                                               

Έχουμε πάει στο σπίτι ενός φίλου του κι εκεί διαπιστώνουμε πως έχει δυο πολύ μεγαλύτερα αδέρφια. Την ώρα που φεύγουμε..
-Μαμά θα μου κάνεις έναν αδερφό ή αδερφή;
-Μμμ δεν ξέρω
-Ε εντάξει μπορεί μια μέρα να μου κάνεις αλλά θέλω αυτή τη φορά να είναι πιο μεγάλος από μένα!!!

                                          


Κοιτάζουμε μαζί τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Ξαφνικά τον βλέπω κάπως στεναχωρημένο.
-Τι έχεις Παύλο μου;
-Μαμά δεν μπορώ συγκινούμαι
Και κατευθείαν βάζει τα κλάματα, πέφτει στην αγκαλιά μου και φωνάζει: "Είναι άδικο! Τον Βαραβά έπρεπε να ψηφίσουν..."

Την επόμενη μέρα με ρωτά: "Μαμά ο Θεός είναι ηθοποιός; Αυτή είναι η δουλειά του;"

                                      

Παίζει ποδόσφαιρο στον κήπο με τα παιδιά της γειτονιάς κι εγώ κάθομαι και τους χαζεύω. Κάποια στιγμή ένα παιδί φωνάζει "Αυτογκόλ!" κι ένα άλλο μικρότερο ρωτάει τι σημαίνει αυτογκόλ. 
"Πήγαινε ρώτησε τη μαμά μου, σίγουρα θα ξέρει. Είναι η πιο έξυπνη γυναίκα που ξέρω!"


                                       

Μας βλέπει να αγκαλιαζόμαστε και να φιλιόμαστε με τον Θοδωρή.
-Προδόοοοοοτες!!!! λέει και τρέχει καταπάνω μας
-Α για να σου πω. Τι θες τελικά; Δεν θες να τσακωνόμαστε, δεν θες να αγαπιόμαστε, τι θες;
-Να κάτσετε ήρεμα, αυτό θέλω!

                                      


Με βλέπει πάλι να ψάχνω στυλό για να καταγράψω κάτι που είπε
-Μαμά θα γράψεις πάλι αυτό που είπα;
-Ναι αγάπη μου
-Α, κατάλαβα. Πάλι ατάκες θα έχουμε!

Δες Περισσότερα »

Διαγωνισμός Piniata.gr ! Αποτελέσματα

17 σχόλια


Θα έχεις καταλάβει αν με διαβάζεις καιρό πως λατρεύω τα πάρτυ. Αλήθεια! Τα λατρεύω από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτή η όλη διαδικασία να προσπαθείς να υλοποιήσεις όλες τις ιδέες που κατέβασε το μυαλό σου κι άλλες τόσες που έχεις βρει στο διαδίκτυο μου ανεβάζει την αδρεναλίνη. Με κάνει να θέλω να προσπαθώ πιο πολύ όταν βλέπω το παιδί μου πανευτυχή. Όταν μου λέει:"μαμά είσαι η καλύτερη στα πάρτυ" κι όταν με κοιτά με θαυμασμό, τύπου "ουάου! πως τα κατάφερες όλα αυτά μαμά;"

Σας έχω δείξει κάποια από τα πάρτυ μας ΕΔΩ κι αν ρίξεις μια ματιά θα δεις πως κάθε πάρτυ είναι και καλύτερο :) Μαμά πρωτάρα στην αρχή, δεν έπιαναν τα χέρια μου, δεν είχα πολύ φαντασία αλλά μετά το βρήκα! Όλες οι μαμάδες το βρίσκουν. Κι αν έχεις την ευχέρεια να απευθυνθείς και σε ειδικούς, εκεί να δεις κάνεις υπερπαραγωγές!

Σας έξω ξαναπει πως ψάχνω αφορμές για πάρτυ για αυτό σε κάθε γιορτή του Παύλου, που πέφτει μέσα στο καλοκαίρι, κάνω πάρτι στον κήπο. Για φέτος ήδη έχω ξεκινήσει κι ετοιμάζω πράγματα με πρώτο και καλύτερο την πινιάτα του. Τι; Μη μου πεις πως δεν σπάτε πινιάτες στα πάρτυ; Για μένα το καλύτερο ίσως σημείο του πάρτυ είναι αυτό! Και πώς να μην είναι δηλαδή αφού τα παιδιά ξετρελαίνονται στην κυριολεξία στην προσπάθεια να την σπάσουν και μετά αφού τα καταφέρει κάποιος να ορμήξουν όλοι στα καλούδια που έχει μέσα!!! Υπέροχη στιγμή πραγματικά.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο ήθελα να χαρίσω μια πινιάτα, για να εμφανιστούν κι άλλα παιδικά χαμόγελα, για να ξετρελαθεί ο μικρός εορταζόμενος, για να ομορφύνει κι άλλο το πάρτι σας :) 
Κι αυτό θα γίνει από το πρώτο και καλύτερο e-shop αποκλειστικά για πινιάτες στην Ελλάδα το Piniata.gr .Διαθέτει μεγάλη ποικιλία με πάνω από 90 σχέδια σε πινιάτες και όλα τα αξεσουάρ που θα χρειαστείτε για το παιχνίδι της πινιάτας. Υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί όποια χειροποίητη πινιάτα επιθυμεί ο πελάτης, με αποστολή σε όλη την Ελλάδα. Κάθε εβδομάδα το site ανανεώνεται με νέα και επίκαιρα σχέδια, έτσι ώστε και ο πιο απαιτητικός να βρει την πινιάτα που ονειρεύεται. 
Το Piniata.gr είναι ιδιοκτησία του Poly party, μια εταιρεία που ειδικεύεται στα παιδικά πάρτυ, τις βαπτίσεις και τις παιδικές εκδηλώσεις.

Πάμε λοιπόν και στον διαγωνισμό μας. Το 4 Seasons With Geo σε συνεργασία με το Piniata.gr διοργανώνει διαγωνισμό με δώρο μία χειροποίητη πινιάτα 3D τούρτα XL αξίας 45 ευρώ.

Για να την διεκδικήσετε επισκεφθείτε τις σελίδες μας στο facebook μέσω του συστήματος rafflecopter (μέσα από το οποίο θα αναδειχθεί και ο τυχερός), κάντε Like στις σελίδες μας και κοινοποιήστε την εικόνα του διαγωνισμού που θα βρείτε ΕΔΩ δημόσια. (Επειδή το σύστημα δεν δέχεται ελληνικά αν το όνομα προφίλ σας είναι με ελληνικούς χαρακτήρες απλά συμπληρώστε το στα λατινικά)



Ο διαγωνισμός ξεκινά σήμερα Τετάρτη 22 Απριλίου και λήγει τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 30 Απριλίου. Ο νικητής θα ειδοποιηθεί με προσωπικό email και θα ανακοινωθεί εδώ αλλά και στις σελίδες 4 Seasons και Piniata.gr στο facebook.

*Τα μεταφορικά έξοδα τα επιβαρύνεται ο νικητής.
*Η πινιάτα δεν είναι γεμισμένη.

Καλή επιτυχία!

Χορηγοί επικοινωνίας:
kerdiseto.gr
saveandwin.gr

Ο διαγωνισμός έληξε και νικήτρια αναδείχθηκε η Chrisoula Karakatsani. Συγχαρητήρια!




a Rafflecopter giveaway

Δες Περισσότερα »