Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Τζενγκα

Σκέφτομαι την αγάπη, την μορφή της. Πώς θα ήταν aν είχε σχήμα, χρώμα, ήχο. 
Αν η αγάπη ήταν τραγούδι θα ήταν αυτό σίγουρα.


 Ξέρεις γιατί λατρεύω το instagram; Γιατί κάθε εικόνα που βλέπω μου προσφέρει απλόχερα κι ένα ευχάριστο συναίσθημα. Χρώμα, ομορφιά, λάμψη, μόδα, στιγμές... Στιγμές ευτυχισμένες, οικογενειακές, τοπία, γέλια... Έτσι χάζευα ένα βράδυ, απο εκείνα τα δύσκολα που αν δεν πάει δύο δεν κλείνω μάτι, που δεν με παίρνει ο ύπνος κι ας κοπανιέμαι όλη μέρα σαν το ψάρι με δυο παιδιά κι άπειρες υποχρεώσεις.

Εκείνο το βράδυ έπεσα τυχαία πάνω της και βούρκωσα. Χώρισε πριν λίγο καιρό, στο λογαριασμό της έτσι με μια γρήγορη ματιά μόνο ευτυχισμένες στιγμές βλέπεις, με εκείνον, με τα παιδιά, φιλιά κι αγκαλιές. Πώς; Αναρωτιέμαι πως έφτασαν εδώ... Κι αυτή η χαρά κι η λάμψη στα όμορφα μάτια της διαδέχτηκε τη θλίψη. Βουρκώνω κι ας μην την ξέρω, λυπάμαι. Είναι άσχημο να χωρίζει ένα ζευγάρι εφόσον υπάρχει αγάπη. Μα τους βλέπεις, αγαπιούνται ακόμη και νοιάζονται.

Μια πολυκατοικία ένας γάμος, ένα κάστρο. Τουβλάκια, το καθένα με τη δική του χρησιμότητα, ίσης αξίας όλα. Στέκονται και προσφέρουν μα σαν τραβήξεις ένα... Έτσι θεωρώ πως είναι ο γάμος, έχω ξαναμιλήσει για το χωρισμό. Εννιά στις δέκα βιώνουν την δυστυχία. Όχι βέβαια με την βαριά σημασία της λέξεως, απλά δεν είναι ευτυχισμένες στο γάμο τους. Η επικοινωνία χάθηκε, η σωματική επαφή επίσης, το βάρος όλο των παιδιών έχει πέσει πάνω τους, οι ευθύνες, ο σεβασμός εξαφανίστηκε, η εκτίμηση έκανε φτερά, το πάθος εξατμίστηκε, τα θέλω βγάλαν φτερά και πέταξαν, η κατανόηση άγνωστη λέξη. Ω θεέ μου! Οι μισές παίρνουν χάπια για να ηρεμήσουν, οι άλλες το έριξαν στο ποτό, άλλες πάχυναν πολύ, άλλες αδυνάτισαν πολύ, κάποιες το έριξαν στην τρέλα, κάποιες φύγαν για λίγο από το σπίτι. 


Μου το έστειλε μια φίλη ένα βράδυ δύσκολο

Άλλαξες σπίτι, οδό, αριθμό, σχολείο για τα παιδιά σου, βεράντα, γειτονιά, φίλους, ίσως κι αμάξι αν ήταν δικό του αυτό που είχατε, άλλαξες αριθμό στο κινητό σου, κούρεμα κι ίσως κι εργασία. Άλλαξες ζωή γιατί αποφάσισες να ζήσεις τα υπόλοιπα σου χρόνια με αξιοπρέπεια, αποφάσισες να αφήσεις πίσω όλα εκείνα τα φορτία που σε έκαναν να γονατίσεις κυρίως ψυχολογικά. Η ταπείνωση κι ο εξευτελισμός της ψυχής σου φούσκωσαν, η προσωπικότητα σου, το είναι σου δεν θέλουν να θίγονται πια, θες να γελάσεις βρε αδερφέ κι ακόμη κι αυτό το κάνεις με μέτρο, έτσι μου είπε μια φίλη χθες. Οι διαπληκτισμοί συνεχίζονται καθημερινώς, οι προσβολές κι η αδιαφορία. Ουφ!

Όχι κι οι άντρες έχουν τα δίκια τους, η γυναίκα με τα παιδιά αλλάζει και πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά; Γίναμε οικογένεια hellooooo! Μαζί τα κάναμε τα παιδιά, τι θα πει δεν αντέχεις να τα ακούς; Εγώ να δεις! Τι θα πει θέλεις να ξεκουραστείς; Εγώ να δεις! Τι θα πει νυστάζεις; Εγώ αγάπη μου να δεις... Αχ, καλά μου τα λεγε η γιαγιά μου, τουρίστες είναι οι άντρες. 

Δεν θέλω να βλέπω άλλες δυστυχισμένες γυναίκες, δεν θέλω να βλέπω άλλο κουρασμένες γυναίκες, γυναίκες με μαύρους κύκλους, κακοντυμένες, αχτένιστες κι άυπνες. Όχι άλλες γυναίκες θλιμμένες. Δεν το αντέχω.