• Απόφαση ζωής

    Καλώς ή κακώς πέρασα μία από τις δυσκολότερες φάσεις της ζωής μου, έχουν όμως δίκαιο...ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.

  • Άδραξε τη μέρα, απαθανάτισε τη στιγμή!

    Η ευτυχία λένε είναι στιγμές κι εγώ τώρα είμαι ευτυχισμένη. Αυτό που νιώθω από τότε που γέννησα,μη σου πω από πριν, είναι το κάτι άλλο, απερίγραπτο...

  • Η Βάπτιση του Άγγελου Ραφαήλ

    Ναι ρε, κόντρα σε όλα είμαστε ευτυχισμένοι...

  • Πάρτι Αράχνες-Νυχτερίδες

    Αραχνοπάρτι!Ναι το ξέρω, ψάχνω αφορμή για πάρτι. Είναι που τα γενέθλια του γιου μου είναι μέσα στο Νοέμβριο κι έτσι κλεισμένοι λόγω κρύου...

Οι φανταστικοί φίλοι των παιδιών!

5 σχόλια

via
Όλοι μας κάποια στιγμή μιλήσαμε στα παιχνίδια μας, τα κορίτσια δημιουργήσαμε διαλόγους ανάμεσα στις κούκλες μας και τα αγόρια έστησαν μάχες ανάμεσα στα στρατιωτάκια τους. Τα περισσότερα παιδιά στη νηπιακή ηλικία έχουν ένα αγαπημένο αντικείμενο, ένα κουκλάκι ή ένα ζωάκι που το αγκαλιάζουν, το φροντίζουν και του μιλούν σαν να είναι αληθινό. Επίσης, συμβαίνει πολύ συχνά τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να έχουν έναν φανταστικό φίλο ή και περισσότερους. Άλλες φορές αυτός ο φίλος είναι άνθρωπος, άλλες ζωάκι ή πλάσμα της φαντασίας και «εμφανίζεται» όταν τα ίδια τα παιδιά το επιθυμούν. 


Οι έρευνες δείχνουν ότι το 65% των παιδιών μεταξύ 3 και 5 ετών έχουν φανταστικούς φίλους και πως τα αγόρια τις περισσότερες φορές δημιουργούν αρσενικό φίλο ενώ τα κορίτσια είτε αρσενικό είτε θηλυκό. Τα παιδιά συνήθως καταφέρνουν εύκολα να περιγράψουν την εμφάνιση αλλά και τη συμπεριφορά του φανταστικού τους φίλου. Συνήθως, διαμορφώνουν μια τύπου «γονεϊκή σχέση» με το φανταστικό φίλο τους, σαν να τον φροντίζουν, τον συμβουλεύουν ή το μαλώνουν.  Έρευνα έχει δείξει ότι παρότι τα παιδιά βιώνουν έντονα την αλληλεπίδραση με τον φανταστικό τους φίλο, σχεδόν πάντα αναγνωρίζουν ότι δεν είναι πραγματικός. Ωστόσο, τον χρειάζονται για να ονειρευτούν, να δημιουργήσουν και να διευρύνουν τη φαντασία τους. Το παιδί με τον φανταστικό του φίλο πειραματίζεται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα και έτσι προετοιμάζεται καλύτερα για να δεχτεί τον πραγματικό κόσμο. Ο φανταστικός φίλος βοηθά το παιδί να διαχειρίζεται τα άγχη και τους φόβους του και του χαρίζει μια αίσθηση προστασίας και ασφάλειας. 


Συνοπτικά, κάποια από τα πλεονεκτήματα της ύπαρξης φανταστικού φίλου είναι:

1) Ενισχύει τα θετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του παιδιού. Γίνεται πιο κοινωνικό, πιο εκφραστικό και λιγότερο ντροπαλό. Αναπτύσσει κοινωνικές δεξιότητες και εξασκείται στο διάλογο. 

2) Βοηθά τα παιδιά να γίνουν πιο ευφάνταστα και δημιουργικά. 

3) Ενισχύει τη συμμετοχή σε οικογενειακές δραστηριότητες. 

4) Βοηθά τα παιδιά να μάθουν να συνεργάζονται καλύτερα με γονείς και δασκάλους και να παίζουν καλύτερα με συνομηλίκους.

5) Ενισχύει τη φαντασία και τη διασκέδαση των παιδιών. 

6) Λειτουργεί ως πηγή ανακούφισης και ως συντροφιά σε δύσκολες καταστάσεις (μετακόμιση, διαζύγιο, φοβίες κλπ) 

7) Παρέχει μια αίσθηση δύναμης και βοηθά στη διαχείριση της ενοχής (όταν π.χ. έχουν κάνει κάποιο λάθος ή ζημιά). 

via


Συχνά, οι γονείς φοβούνται όταν μαθαίνουν για τον φανταστικό φίλο του παιδιού τους και άλλες φορές εκνευρίζονται και αρνούνται την ύπαρξη του. Ωστόσο, το παιδί απογοητεύεται και θυμώνει όταν οι ίδιοι του οι γονείς αμφισβητούν την ύπαρξη του «φίλου» τους. Τα παιδιά νιώθουν την ανάγκη να μοιραστούν τον φανταστικό τους κόσμο με τους γονείς τους. Όταν εισπράττουν απόρριψη και αμφισβήτηση, είναι πιθανόν να προσκολληθούν περισσότερο σ’ αυτή την ιδέα και να φτάσουν σε μη λειτουργικό επίπεδο. Τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούν τους φανταστικούς φίλους για να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις των γονιών τους. Έτσι αποδίδουν στους φανταστικούς φίλους συμπεριφορές ώστε να εξετάσουν κατά πόσο οι γονείς θα τις επιδοκιμάσουν ή όχι, ρυθμίζοντας αναλόγως τη δική τους συμπεριφορά. 


Οι γονείς θα πρέπει να είναι ψύχραιμοι με τους φανταστικούς φίλους των παιδιών τους, να αντιμετωπίσουν την κατάσταση ως βοηθητική και φυσιολογική και όχι ως κάτι παράλογο ή καταστροφικό. Θα βοηθούσε να κάνουν ερωτήσεις για τους φανταστικούς φίλους, για να μάθουν όσα περισσότερα μπορούν γι’ αυτούς και ταυτόχρονα να γνωρίσουν καλύτερα το δικό τους παιδί, τους φόβους, τις ανησυχίες και τα άγχη του. Τα παιδιά αρχίζουν να ξεχωρίζουν το πραγματικό από το φανταστικό περίπου από τα 6 έως τα 12 έτη. Από εκεί και έπειτα, αν το παιδί συνεχίσει να αναφέρεται σε φανταστικό φίλο, τότε καλό θα ήταν ο γονιός να συμβουλευτεί κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας. Στην περίπτωση που οι φανταστικοί φίλοι παραμείνουν, είναι πιθανό να φανερώνουν δυσκολίες των παιδιών να διαχειριστούν ή να αντεπεξέλθουν σε απαιτήσεις του σχολείου ή των γονιών και σε συναισθηματικά αδιέξοδα. Στις μικρές ηλικίες, όμως, ο φανταστικός φίλος είναι μια διέξοδος για το παιδί να καλλιεργήσει τη φαντασία του και να διασκεδάσει, οπότε ας μην του τη στερήσουμε.

Υπογράφει η ψυχολόγος
Αναστασία Λογδανίδου


Δες Περισσότερα »

Με ποιά σειρά γεννήθηκες;

1 σχόλια

Όταν ήμασταν παιδιά διαβάζαμε στα παραμύθια ότι ο πρωτότοκος πρίγκιπας είναι πάντα ο θαρραλέος, που μπορεί να διαδεχτεί επάξια τον πατέρα του. Από την άλλη, ο μικρότερος πρίγκιπας είναι πάντα πιο τυχερός και προικισμένος με ιδιαίτερα χαρίσματα.  Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς έχουν δημιουργηθεί όλα αυτά τα στερεότυπα;


Την οικογένεια μας, τους γονείς και τα αδέλφια μας, δεν μπορούμε να τους επιλέξουμε. Ωστόσο, όταν είμαστε παιδιά έχουμε αυτή την ψευδαίσθηση. Έτσι λέμε: «Θέλω μια αδελφούλα για να παίζουμε μαζί με τις κούκλες» ή «Θα ήθελα έναν μικρότερο αδελφό για να παλεύουμε και να τον καθοδηγώ». Τις περισσότερες φορές όμως απογοητευόμαστε γιατί άλλο φανταζόμαστε και άλλο μας έρχεται. Το αδελφάκι που έρχεται όχι μόνο δεν παίζει μαζί μας αλλά είναι κλαψιάρικο και μονοπωλεί το ενδιαφέρον της μαμάς και του μπαμπά.  Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στον τρόπο που βλέπει τον κόσμο το πρωτότοκο παιδί, εκείνο που βρέθηκε «ανάμεσα» σε ένα προηγούμενο και σε ένα επόμενο και το τελευταίο παιδί που θα μείνει πάντα το «μικρό» της οικογένειας. 

Είναι λάθος να θεωρούμε ότι τα παιδιά της ίδια οικογένειας έχουν διαμορφωθεί στο ίδιο περιβάλλον. Αν και μοιράζονται κοινές πλευρές των οικογενειακών εμπειριών, η ψυχολογική κατάσταση κάθε παιδιού είναι διαφορετική από εκείνη των άλλων παιδιών, λόγω της σειράς γέννησης τους και της ερμηνείας που δίνουν τα ίδια σε αυτή.

Το πρωτότοκο παιδί γεννιέται σε ένα περιβάλλον όπου οτιδήποτε κάνει είναι μια καινούρια και ξεχωριστή εμπειρία για τους γονείς. Λαμβάνει την αμέριστη προσοχή και των δύο γονιών, περισσότερα ερεθίσματα ή ακόμη και περισσότερο χρόνο. Αναπόφευκτα οι γονείς εναποθέτουν στο πρώτο τους παιδί όλα τα όνειρα και τις υψηλές προσδοκίες τους. Έτσι το παιδί νιώθει την πίεση της επιτυχίας από πολύ νεαρή ηλικία. Σε αυτό το πλαίσιο, το μεγαλύτερο παιδί βιώνει τον ερχομό ενός δεύτερου παιδιού σαν μια τεράστια απειλή που το γεμίζει με συναισθήματα ζήλιας και θυμού, αλλά και ενοχής. Το μικρό χαριτωμένο αδελφάκι του «κλέβει» την αμέριστη προσοχή που απολάμβανε ως τότε και κλονίζεται η αίσθηση της ασφάλειας. Σαφέστατα κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά, αλλά συχνά τα πρωτότοκα αντιδρούν με επιθετικότητα ή έντονες συμπεριφορές ώστε να καταφέρουν να κερδίσουν λίγη προσοχή ή να διεκδικήσουν και πάλι την ξεχωριστή τους θέση μέσα στην οικογένεια. 

Από την άλλη πλευρά, το δεύτερο παιδί από τη στιγμή της γέννησης του μαθαίνει να μοιράζεται. Μοιράζεται την προσοχή, τον χρόνο και τα χάδια των γονιών του με το μεγαλύτερο αδελφάκι του. Η παρουσία του πρώτου παιδιού αποτελεί για το ίδιο σημείο αναφοράς, σύμμαχο αλλά κυρίως πρότυπο και ανταγωνιστή. Το δεύτερο παιδί νιώθει σαν να «εκπαιδεύεται» συνεχώς για να ξεπεράσει ένα εμπόδιο. Ωστόσο, πολλές φορές το δεύτερο παιδί μεγαλώνει σε πιο ήπια κατάσταση, καθώς οι γονείς του είναι πια πιο ώριμοι, συνειδητοποιημένοι και έμπειροι ως προς το ρόλο τους.

Το μεσαίο παιδί ξεκινά τη ζωή του σε μια πορεία όπου οι εντυπώσεις έχουν ήδη κερδηθεί από το πρωτότοκο. Η ιδιαίτερη προσοχή που μπορεί να λαμβάνει ως μικρότερο παιδί διαρκεί επίσης λίγο καθώς σύντομα η προσοχή μετατοπίζεται στη γέννηση του τρίτου παιδιού. Είναι γεγονός πως όταν γεννιέται το τρίτο παιδί, οι γονείς και το πρώτο παιδί στρέφουν το ενδιαφέρον τους επάνω του κι έτσι το μεσαίο παιδί μένει τελείως μετέωρο. Σ’ αυτό το στάδιο μπορεί να νιώσει σαν «αόρατο» μέσα στην οικογένεια του. Συνεπώς, το μεσαίο παιδί μπορεί από νωρίς να νιώσει την ανάγκη να στηριχτεί περισσότερο στον εαυτό του ή να ψάξει για συμμάχους εκτός οικογενείας, π.χ. φίλους ή άλλους συγγενείς. Έτσι δημιουργούν από νωρίς έναν μεγάλο κύκλο στενών κοινωνικών γνωριμιών. Επίσης πολλές φορές τα μεσαία παιδιά ακολουθούν μια επαγγελματική σταδιοδρομία τελείως διαφορετική από τα αδέλφια τους, καθώς μεγαλώνουν πολύ πιο χαλαρά και αυτόνομα και λιγότερο φορτωμένα με γονεϊκές προσδοκίες από τα αδέλφια τους.

Τέλος, το μικρότερο παιδί της οικογένειας μεγαλώνει μέσα στις αντιφάσεις.  Από τη μια δέχεται χάδια και αγκαλιές από όλους και από την άλλη έλλειψη εμπιστοσύνης και επικρίσεις. Συχνά τα μικρότερα παιδιά βιώνουν μια έλλειψη σεβασμού από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, που θεωρούνται «πιο έξυπνα», «πιο ικανά» κοκ.  Επίσης, το τελευταίο παιδί της οικογένειας βιώνει την ασφάλεια, που του παρέχει όλη αυτή η προσοχή που δέχεται, η οποία ορισμένες φορές φτάνει στα όρια της υπερπροστατευτικότητας ή υπερβολικής επιείκειας. Έτσι δεν του δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσει επαρκώς όρια και υποχρεώσεις σε σχέση με τους δικούς του. Όταν αργότερα στη ζωή του προσπαθήσει να κερδίσει την ίδια μεταχείριση και από τις υπόλοιπες σχέσεις του, διαπιστώνει πως οι άλλοι δεν είναι διατεθειμένοι να του την προσφέρουν. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ενηλικιώνεσαι, όταν για τους άλλους είσαι πάντα ο μικρός. 

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως παρότι με τον ερχομό μας στην οικογένεια καταλαμβάνουμε μια θέση στη σειρά των μελών, αυτή δεν αποτελεί αυτόματα από μόνη της έναν ρόλο. Ο ρόλος δίνεται από τους γονείς, λέγοντας για παράδειγμα στο μεγαλύτερο παιδί: «Εσύ είσαι μεγάλος τώρα και πρέπει να προσέχεις πως φέρεσαι….» ή στο μικρότερο παιδί: «Μην προσπαθήσεις να το κάνεις μόνος σου, είσαι μικρός και δεν ξέρεις εσύ…».

Κάθε παιδί μέσα στο ίδιο σπίτι, «βλέπει» μια τόσο 
διαφορετική όψη της ίδιας πραγματικότητας!


Υπογράφει η Ψυχολόγος 
Νατάσα Λογδανίδου



 

Δες Περισσότερα »

Σε ευχαριστώ

1 σχόλια
via

Σε ευχαριστώ που είσαι στη ζωή μου! Που με στηρίζεις, που με ανέχεσαι… Που ήσουν δίπλα μου στα ξεσπάσματα! Στις ανηφοριές και στις κατηφοριές, στα ΠΡΕΠΕΙ και στα ΔΕΝ… Που ήσουν μαζί μου εκείνα τα ατέλειωτα και αξημέρωτα βράδια που από το κλάμα με έπαιρνε ο ύπνος και όταν ξύπναγα εσύ ήσουν ακόμα εκεί ξύπνιος, φύλακας άγγελος και μου χάιδευες τα μαλλιά…!!! Σε ευχαριστώ λοιπόν για εκείνες τις ώρες που ήσουν μαζί μου όταν μου έβγαιναν τα κατάλοιπα από μέσα μου…

Ναι ναι… Εκείνα τα κατάλοιπα που έχει κανείς μέσα του και του βαραίνουν την ψυχή και κάνει πως δεν τα βλέπει… Που κάθε μέρα παίρνει μια ανάσα και λέει: «Θα αντέξω και σήμερα να τα κουβαλήσω μαζί μου». Εκείνα που είναι πάντα μαζί σου και σε κάθε χαρούμενη στιγμή κάνεις πως ξεχνιέσαι και σε κάθε κακιά στιγμή παίρνουν το διπλάσιο βάρος και κλαις πάλι για το κάθε ένα ξεχωριστά!!! Εκείνα που αν τελικά δεν βρεις τη δύναμη να τα αντιμετωπίσεις θα τα κουβαλάς πάντα μέσα σου…!!! Όμως πρόσεχε… Δεν είναι εύκολος ο αγώνας ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ! Είναι μια μάχη που παλεύεις μόνος σου… Μόνο εσύ και ο εαυτός σου!!! Εσύ είσαι αυτός που πρέπει να αναθεωρήσει και να αλλάξει συμπεριφορά… Γιατί πολύ απλά « οι άλλοι ΔΕΝ αλλάζουν… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ», που προσπαθούμε ΜΟΝΟΙ μας να φτιάξουμε τα πράγματα, αυτά που οι άλλοι θεωρούν νορμάλ επειδή πολύ απλά ζουν στην κοσμάρα τους και ΔΕΝ αναγνωρίζουν τα λάθη τους…!!!


Και όταν κάποια στιγμή, μετά από πολλά κύματα, μετά από πολλές προσωπικές τρικυμίες(που παλεύεις μέσα σου να βάλεις τα πράγματα σε σειρά) έρχεται η γαλήνη… Εκεί που αρχίζει και αχνοφαίνεται το φως του ήλιου από την ανατολή και λες επιτέλους ηρέμησα… κάπου εκεί αρχίζει ένας-ένας και σου λέει: « Ξέρεις κάτι? Δεν σε αναγνωρίζουμε… Δεν είσαι αυτή που ξέραμε, έχεις αλλάξει… Τι έγινε διάβασες δύο βιβλία και νομίζεις κάποια έγινες?» Αλλά ξέρεις κάτι ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ? Δεν με νοιάζει πια… Δεν τους δίνω σημασία… Για μένα μου φτάνει που εσύ με αναγνωρίζεις…!!! Που βλέπεις ακόμα στα μάτια μου εκείνο το παιδικό και αθώο βλέμμα, εκείνο το κοριτσάκι που ήταν μόλις 16 όταν το γνώρισες. 


Για αυτό ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και για αυτό ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ακόμα περισσότερο και θα ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ότι και να γίνει… Να ξέρεις ότι πάντα θα σαι μέσα μου χαραγμένος…  Εκεί που κανείς άλλος δεν μπόρεσε να δει… Δεν μπόρεσε να αγγίξει… Γι΄αυτό ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ…!!!


Τόσο απλά

Υπογράφει η Μ.Σ.


Δες Περισσότερα »

Νηπιαγωγείο

9 σχόλια
Εγώ, η βασίλισσα των λουλουδιών της νύχτας.
Αν θυμάμαι κάποια από τις σχολικές χρονιές μου έντονα, φωτεινά με πολλές εικόνες και ήχους τότε σίγουρα αυτή η χρονιά είναι του νηπίου. Περίεργο θα σκεφθεί κανείς, δεν θα ήταν πιο λογικό να θυμόμουν έντονα μια τάξη μεγαλύτερης ηλικίας; Κι όμως.

Πήγαινα στο 3ο νηπιαγωγείο της περιοχής μου, δύο αίθουσες, μία αυλή με χαλίκι, τέσσερις βρύσες κι ένα μονόζυγο. Δεκαπέντε μικρά ξύλινα καρεκλάκια, χαμηλά τραπέζια, παραμύθια, ένα κουκλοθέατρο κι ένα μανάβικο. Γιορτές, στολές, ποιήματα, τραγούδια, γέλια. Ένα ξύλινο σπιτάκι, πορτούλες κι οι φωτογραφίες μας μέσα, κάθε πρωί ανοίγαμε την δική μας παίρνοντας έτσι παρουσίες. Μετά από κάθε γεύμα πηγαίναμε ανά τέσσερα άτομα, όσες ήταν κι οι βρύσες, να πιούμε νερό κι είχαμε

Δες Περισσότερα »

Άνιση Μάχη

1 σχόλια

''Πως να εξηγήσεις μια καψούρα, πως να περιγράψεις την διάρκεια της στο χρόνο που σε καθιστά συναισθηματικά ανάπηρο να αντιδράσεις; Πως να πεις σε κάποιον που δεν αφέθηκε ποτέ ότι η καψούρα είναι ο πιο δύσκολος τρόπος για να διατηρήσεις την ψυχική σου υγεία, που όλα μέσα σου μεταλλάσσονται και το δικό σου ''είναι'' για ένα διάστημα αιωρείται σαν να ψάχνει χώρο να χωθεί μέσα σου αλλά δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει επιστροφή και τελικά ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις,να σωθείς, είναι να αφεθείς, να το ζήσεις μέχρι να σε σκοτώσει για να μπορείς να πεις ''επέζησα!''... διφορούμενο;


Να αυτό είναι που δεν εξηγείται ... Ο χρόνος κάπου σταματάει για σένα και τρέχει μόνο για τον άλλο, ξαφνικά όλες οι αισθήσεις σου είναι στο 100% , είναι λες και ο εγκέφαλος σου εκκρίνει τόσα οιστρογόνα που αφελέστατα, νομίζεις πως θα πεθάνεις από έρωτα, αλλά δεν είναι έρωτας μάνα μου, πάθος είναι και μάλιστα δυνατό, τόσο μεγάλο που μόνο το σεξ στο ξελαφρώνει και μετά πάλι επιστρέφεις στη πραγματικότητα, και αλίμονο σ' αυτόν που δεν το έζησε, που κρύφτηκε από φόβο και αδυναμία, κρίμα σε αυτόν τον ανίδεο που είπε όχι. Πόσο κρίμα...'' 



Και βέβαια σε αγαπώ, για αυτό και φεύγω...



Όχι γιατί εσύ φταις, αλλά επειδή εγώ δε είμαι αρκετή..

Μα τι ψέμα και ειρωνεία, αυτό που άλλος δεν ξέρει πως να φύγει και που πάντα δεν φταις εσύ...Και μετά αυτοτιμωρήσαι.. και τι να κάνεις? Αυτομάτως μπαίνεις στη διαδικασία να της εξηγήσεις , πόσο λάθος είναι και πως όλα είναι στο μυαλό της και ότι σαφώς και είναι αρκετή και άλλα τόσα δεδομένα ..μα δεν καταλαβαίνεις ? 
 
Υποτιμάς τον εαυτό σου, όλη σου τη ψυχοσύνθεση..μόνο κ μόνο για να μην φύγει εκείνη.. Ανθρώπινες σχέσεις σου λένε..τι γελοίοι όλοι..  πως μπορεί δηλαδή να είναι αρκετό να πεις ότι ''όχι αγάπη μου σαφώς και είσαι αρκετή , εγώ υπήρξα λίγος μπροστά σου''.. και αυτό να είναι λογικό? Που είναι η λογική;

Μα αν ήταν μαθηματικά, στο πηλίκο πάλι μηδέν θα έβγαινε ...

Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει με όλα αυτά η λογική, το μυαλό και τα μαθηματικά..

Σε ένα μικρό θάνατο όπως είναι ο χωρισμός πως να υπερασπίσεις τον εαυτό σου? Μπορείς? Δεν το νομίζω.. τρέχεις ανυπεράσπιστος προς στον άλλο , ξεδιπλώνοντας ότι έχεις μέσα σου, προσπαθώντας να τον κάνεις να σε λυπηθεί, να μην σε αφήσει, να μείνει μαζί σου με οποιοδήποτε κόστος γιατί για σένα ο χωρισμός δεν είναι επιλογή και τρέχεις και ξανά τρέχεις και κλαις και παρακαλάς ..μέχρι που εξαντλήσαι, μέχρι που νιώθεις αυτά τα χέρια που έχουν μπει μέσα σου και σε σφίγγουν να μην αναπνέεις, ότι δεν έχουν έλεος...

Ώσπου κάποια στιγμή το φεύγω του άλλου, είναι η λύτρωση η δική σου, αυτό που συνειδητοποιείς ότι δεν φεύγει επειδή σε αγαπάει, δεν υπάρχει αλτρουισμός σε έναν έρωτα , φεύγει επειδή είναι δειλή... Επειδή όλα είναι εύκολα για εκείνη εκτός του να παραδεχτεί ότι της τελείωσες και τότε απλά γίνεσαι πρωταγωνιστής μιας παράστασης, ενός μεγάλου φινάλε.. 
 
΄''Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω..'' -- ''Πρέπει να τα βρω με τον εαυτό μου'' .. 

Και κάπως έτσι κλείνει η αυλαία και κανείς δεν είναι ειλικρινής με κανέναν ..
Κανείς δεν είπε λέξη...
Κανείς δεν είπε , μείνε , κανείς δεν είπε φύγε..

Η περιοδεία τελείωσε.. 
Το κοινό; Μεγάλο.. 
Οι εισπράξεις; Μηδέν.. 

Να γιατί τελειώνουν οι έρωτες μάτια μου, γιατί κοστίζουν ακριβά και κανείς δεν θέλει να τους πληρώσει.. κανείς!! Πώς άλλωστε να τους ξεχρεώσεις, πιο επιτόκιο να βάλεις στη καρδιά σου για να μην σε κυνηγάει για είσπραξη ..τι να της πεις για να χορτάσει..χορταίνεται ο έρωτας?? Ξημερώνει ποτέ αυτή η μέρα που λες , ''Είμαι χορτάτη, ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο''.. και ο λογαριασμός στο τέλος? Αυτόν ποιος τον αναλαμβάνει? Πληρώνεις το ισόποσο που σου αναλογεί κατά πως επένδυσες? Ποτέ... Πληρώνει αυτός που νοιάστηκε, γιαυτό θα είναι πάντα χρεωμένος..  


  

Υπογράφει η Α.Μ. 


Δες Περισσότερα »

Νευρικός κλονισμός

15 σχόλια



 "Αυτός είμαι εγώ κι αυτή μπροστά μου εσύ που με προστατευεις πάντα!". Έτσι μου είπε γυρίζοντας μια μέρα απο το σχολείο, δίνοντας μου αυτήν την ζωγραφιά κι εγώ πανευτυχής που είμαι ο ήρωας του. Μήπως όμως έχω φρικάρει τόσο πολύ που το σκίτσο αυτό έχει άλλη ερμηνεία;

Έχει πάει οχτώ παρά το βραδάκι και σιγά σιγά μπαίνω στη διαδικασία να προετοιμάζω τον Παύλο για ύπνο, άλλωστε τον βλέπω πως έχει κλατάρει, όλη μέρα σχολείο και μετά παιχνίδι, τα μάτια του βάρυναν όπως κι οι κινήσεις του. Μπάνιο, πλύσιμο δοντιών, τσίσα και μετά κλάμα. Δεν θέλει να κοιμηθεί βρίσκει δικαιολογίες, πεινάει, διψάει, θέλει κάτι από το ντουλάπι, θέλει κάτι να μου πει. Του εξηγώ πόσο σημαντικό είναι να κοιμόμαστε νωρίς, πως αύριο

Δες Περισσότερα »