Η αγορομάνα


Προσπαθώ να ακούσω την εκπομπή της φίλης μου Βέρας στο Pocket radio. Προσπαθώ, γιατί τα παιδιά μου τσακώνονται σαν να μην υπάρχει αύριο για τις πλαστελίνες. Τις πλαστελίνες που έβαλε ο μεγάλος στην κατάψυξη. Για τις πλαστελίνες που έβγαλε ο μικρός από την κατάψυξη και χάλασε όλα τα σχέδια που είχε φτιάξει με αυτές ο μεγάλος. Τσιρίζουν κι ο ένας από τους δυο κλαίει. Εγώ από την άλλη προσπαθώ να ακούσω τις μουσικές επιλογές κι όσο προσπαθώ να ακούσω τόσο πιο πολύ τσιρίζουν κι αυτό βέβαια γίνεται και με όλες τις εκπομπές που θέλω να παρακολουθήσω στην τηλεόραση και πίστεψε με είναι πάρα πολύ λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι εκείνη η μαγική στιγμή που με το που τεντώνεις τα αυτιά σου να ακούσεις τι θα πει και πλησιάζεις την τηλεόραση ακούγονται οι πιο δυνατές φωνές κι οι πιο δυνατοί θόρυβοι. Θέλω να βάλω τα ακουστικά, βαρέθηκα να τους ακούω να τσακώνονται. 


Είναι αλήθεια. Από την ώρα που παίρνω τα παιδιά από το σχολείο δεν μπορώ να κάνω τίποτα ήρεμα. Τα επαγγελματικά τηλεφωνήματα και emails σκάνε μύτη από την στιγμή που παίρνω τα παιδιά από το σχολείο! Όλο το πρωινό ήσυχο αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο όλα τα επαγγελματικά ζωντανεύουν από τη μία και μετά. Τσακώνονται τα παιδιά μου για το ποιος θα κάτσει στο laptop ενώ πρέπει να στείλω ένα email αυτήν ακριβώς την ώρα και πεινάνε/διψάνε/θέλουνκακά την ώρα που μιλάω στο τηλέφωνο για κάποια επαγγελματική πρόταση κι εγώ τους κάνω συνθήματα τύπου χέρι στον λαιμό, όρθιο δάχτυλο στο στόμα ή μπορεί παράλληλα να τους πετάξω κανένα μικρό μαξιλάρι ή από εκείνα τα λούτρινα αρκουδάκια που έχουν στο δωμάτιο τους γιατί πριν σηκώσω το τηλέφωνο τους είπα: "Είναι για δουλειά, σας παρακαλώ κάντε ησυχία. Παύλο σε καθιστώ υπεύθυνο". Κι είναι αυτός κυρίως που γκρινιάζει μετά γιατί δεν μπορεί να περιμένει, θέλει ΤΩΡΑ να του καθαρίσω το μήλο που θέλει να φάει.

Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που θα παίξουν τα παιδάκια μου όμορφα χωρίς να με ενοχλούν-απορώ ακόμη πως δεν μας έχουν πετάξει έξω από την πολυκατοικία. Παρότι το δωμάτιο τους είναι γεμάτο με παιχνίδια αυτοί θα επιλέξουν να παίξουν μεταλλικές τάπες-έχουμε όλους τους ποδοσφαιριστές από όλες τις ομάδες που υπάρχουν στον πλανήτη γη- που κοπανάνε κάτω στα πλακάκια ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα παίξουν με το μπουκαλάκι του νερού. Άκου πως παίζεται τώρα αυτό το τελευταίο. Γεμίζουν ένα μικρό μπουκαλάκι νερό μέχρι την μέση, τον πετούν σχετικά ψηλά και μετά περιμένουν να σκάσει στο πάτωμα. Αν σταθεί όρθιο κερδίζουν! Γενικά με δυο ζωηρά αγόρια στο σπίτι μάλλον πρέπει να κυκλοφορείς α) με ωτοασπίδες β) με χάπια ηρεμιστικά γ) κρατώντας την μεγάλη αυτή πινακίδα που γράφει STOP και κρατά ο σχολικός τροχονόμος. 



Για τον ρουχισμό έλεγα να μην μιλήσω αλλά θα το κάνω τελικά. Τα γλυκά μου αγόρια μέχρι να φτάσουν εκεί που πάμε έχουν ήδη λερωθεί! Μα πραγματικά, πολύ σπάνια έχουμε φτάσει στον προορισμό μας με καθαρά και σιδερωμένα ρούχα! Θα πέσουν κάτω, θα ξεσκονίσουν το βρώμικο αμάξι μας, θα πάρουν αγκαζέ ότι κάγκελο συναντήσουν μπροστά τους, θα τριφτούν σε όλους τους τοίχους...(αχ θεέ μου). Και φυσικά έχουν τρυπήσει όλα τους τα παντελόνια, έχω βάλει μπαλώματα σε όλα σχεδόν κι έχουν τρυπήσει ΚΑΙ τα μπαλώματα. Τι άλλο να κάνω η μάνα; 


Για τα παπούτσια απλά θα αναφέρω πως παπούτσι ενός μήνα φαίνεται στο πόδι των αγοριών μου παμπάλαιο και ξεφτισμένο. Αν ακόμη αναρωτιέσαι προς τι οι δύο πρώτες φωτογραφίες τότε να σου απαντήσω. Είναι ό,τι βρίσκω σε καθημερινή βάση στην τσάντα του γιου, του μεγάλου προς το παρόν κι είναι ό,τι μπορεί να κλωτσηθεί. Καπάκια διάφορων μπουκαλιών και αλουμινένια κουτάκια διάφορων αναψυκτικών...(αχ θεέ μου).


ΥΓ: Μην ξεχάσω να αναφέρω πως τελικά βοήθησα το όνειρο του Παύλου να γίνει ytuber. Αφού γέμιζε το κινητό μου με δεκάδες βιντεάκια, γέμισε Και του πατέρα του κι άρχισε να κάνει στο τέλος βίντεο χωρις ΚΑΝ κινητοκάμερα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Μιλούσε στον αέρα σαν να είχε κοινό από κάτω του...(αχ θεέ μου).

Ώσπου στο τέλος του έδωσα την δικιά μου μηχανοκάμερα.
Με πιάνεις έτσι; 💘

Το κανάλι μου του είναι αυτό 
https://www.youtube.com/channel/UC24kxhnVu_JUI085PtKXO8g

Σχόλια

  1. Γεωργιαααα!!! Η ιστορια της ζωής μου όσα γράφεις!!! Την απόλαυσα πολυ αυτή την ανάρτηση-εξομολόγηση!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πως σε νιώθω! Για τους καυγάδες, τα τηλεφωνήματα, τα παπούτσια, ω αυτά τα παπούτσια αλλαγή κάθε μήνα!
    Είναι περιπετεια να σε εισαι αγορομανα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χαχαχαχα ενταξει γελαω γτ ειναι σα να με βλεπω απλα η μονη διαφορα ειναι οτι εχω 1 και 1.Και φυσικα με το κοριτσι να γκρινιαζει πιο πολυ :) Κουραγιο μανα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν υπάρχει ο μικρός στο youtube!!! Τό χει πάντως!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ως αγορομανα και εγω....επιβεβαιωνω, επαυξάνω, συμπάσχω..... φιλια geo μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ταυτίστηκα απόλυτα με τα νοήματα στην διάρκεια επαγγελματικού τηλεφωνήματος.
    Την λύση με τα αρκουδάκια δεν την είχα σκεφτεί πάντως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ακριβώς τα ίδια και στο δικό μας σπίτι!!! Ρούχο καινούριο μη μείνει πάνω μας για πάνω από ένα μήνα... παπούτσι καινούριο;; τι είναι αυτό;;;
    Τσακώνονται... βρίζονται... ξύλο... όλα...
    Πρόσθεσε όμως ένα αγόρι, ναι;;;
    Όλα καλα ρε!! χα χα χα χα
    Αγωνιστικούς χαιρετισμούς από το νότο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. χαχα ενταξει ,τελεια αναρτηση Γεωργία....Ετσι ακριβως και με ενα ζουζουνι....Μόλις τους πεις οτι πρεπει να κανουν ησυχια για λίγο τότε τα θυμουνται όλα ...Καλή αρχη στον ytuder!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σε νιωθω πολυ, παρολο που ειναι ενας ο δικος μου.. με βγάζει νοκ αουτ!! Κουραγιο μανα!! Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς!! Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν έχω παιδιά και τα blogs από μαμάδες ολίγον με ενδιαφέρουν.Τις δικές σου αναρτήσεις όμως δεν τις χάνω.Η ειλικρίνειά σου αφοπλίζει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου